<$BlogDateHeaderDate$>

A la soledad de mi mismo

Podría preguntármelo, pero ¿a quien
coño le importaría?
-¿Quién soy?-
Ni siquiera a mi, supongo...
Y sin embargo, para qué lo voy a negar,
temo convertirme en profesor amargado,
o en funcionario hueco -que diría Valente-
o en sombra de mi mismo,
como esas que vagan por cajones perdidos y
despachos de oficina.

Mientras los (a)dioses se dibujan sobre baldosas
numeradas con tiza.

Y las palabras que jamás conseguirán hablar –ni reír, ni gritar- se pudren
entre sinapsis imposibles y esperanzas rotas al final de un pasillo gris.
Porque sé que allá al fondo me espera la habitación 101.
Lloran los niños.
Lloran.
Lloro.
Lloremos.
Lloremos por las seis vidas que el gato negro perdió
escuchando alguna triste canción.
Lloremos por los libros quemados antes de ser escritos
Lloremos por los piterpanes que no supieron dejar de crecer
por los sueños olvidados
por las lámparas rotas
por las musas que no tienen quien escuche sus lágrimas de papel.
Esta mañana, -otra más- los dioses invocados ayer siguen
sin aparecer en el espejo. Y yo os maldigo, a todos,
mientras florecen las mentiras que cultivan los odios
que cultivarán las mentiras que florecerán el mes que viene.
¿Qué más quereis, Dios mío?
Lloremos por lo que pudo ser y no fue.

Pero que quede una cosa clara.
Tan lúcido o tan loco, tan visionario o tan ciego, ahí estoy.
Y allí estaré...

A su salud (y que la disfrute)


Dedicado a las sombras que sustentan
mi alma, porque sin vosotras no puedo

<$BlogDateHeaderDate$>

O problema da dor



En "Hamlet" se rompe una rama y Ofelia cae al río y se ahoga. ¿Ocurre el suceso porque se rompe la rama o porque Shakespeare quiere que Ofelia muera en esa escena? Puedes elegir la respuesta que más te guste, pero la alternativa no es real desde el momento en que Shakespeare es el autor de la obra entera.

C.S. Lewis

Vale, pero agora pregúntate,

¿Quen é o autor da túa vida?

Consello dun infame: Coidado con mirar demasiado o espello, poderías atravesalo. E iso, pode ser que che guste ou pode ser que non...

<$BlogDateHeaderDate$>

El Kinurí y su panda

Tómpiesa con una piva to dergá que está sentá en su cuarto jugando ar Tetri en er portáti. De pronto, por la puta cara llegan unos madero que la quieren trincá. Entonse aparese er malo, er señó esmí (que no lan tradusío por lo mismo que ante, porque en español esmí é iguá que góme y góme no é nombre pa un malo...aunque yo conosco uno que é unijoputa...)

Así comezaba a mellor parodia da triloxía dos Wachowski feita nunca xamáis:"Matrix contada por un gaditano". Aínda recordo estar chorando da risa nun ciber a primeira vez que a lin (e non esaxero).

Pois resulta que o gaditano tamén fixo a súa particular reseña de Reloaded e Revolutions (y yo con estos pelos). Ó meu parecer, non están tan logradas como a primeira, pero aínda te botas unhas risas. Tédelas todas aquí.

Aconsévollos controluvear/controlcear nun procesador de textos se non queredes deixarvos os olliños...

<$BlogDateHeaderDate$>

Amor en los tiempos del blaster

Por moito que á Igrexa lle custe admitilo , o matrimonio está cambiando moito máis alá das vodas gais. Leo en Elpaís.es o seguinte:

"Una pareja se casa por poderes tras conocerse en Internet"

Jociara Schmidt, funcionaria de 32 años, se ha casado por poderes en una notaría de Teutona, una localidad al sur de Brasil, con Marcelo Corleto, de 28 años, que vive y trabaja en Londres.

"Nos hemos conocido en un foro el pasado 20 de agosto y Marcelo me gustó inmediatamente. Le admiro porque ha dejado a su familia y su trabajo para cumplir un sueño”, ha declarado la mujer. Los brasileños se verán por primera vez el próximo mes en enero en Londres

Tras conocerse en Internet, los dos brasileños siguieron comunicándose y el joven le pidió la mano, también a través de la red.

Un compañero de despacho de Jociara ha representado a Marcelo Corleto delante de dos testigos amigos de la novia. La ceremonia ha durado cinco minutos aunque antes los dos novios se habían jurado amor eterno por Internet y por teléfono, según publica el periódico Zero Hora. El primer encuentro "físico" entre ellos se producirá en Londres el próximo mes de enero."

Chamádeme morboso, pero dado a proliferación de trebellos conectables por USB ó ordenador, preocúpame moito que clase de noite de vodas tería esta parelliña.

---
PostMortem: Chiste moi malo e moi friki que non me resisto a postear:

Primera noite tralo encontro en Londres:
- Cariño, ¿traes protección?
- Claro, mi amor. Ayer mismo me actualicé el Norton.
--

Non me crucifiquedes. Éche o que hai

<$BlogDateHeaderDate$>

Suicidios colectivos de coelliños

Ou por estar metidos nunha secta, ou por depresión postparto, os coelliños brancos de todo o mundo deciden suicidarse. Eso si, queren facelo dunha forma orixinal. Pinchade na imaxe ou aquí para ver como o fan (non apto para mentes depresivas).


(Por certo, gracias a Adriana polo descubrimento)

<$BlogDateHeaderDate$>

Como muñecas rusas...

A popularidade que as fotomontaxes teñen estes días só é comparableo pouco dominio do photoshop dos seus creadores (isto ou, sobre todo isto). Menos mal que a rede ten "batallóns" listos para o ataque a mínima ocasión...


----
Ampliación 3/1/2mil6: Estas e (cada día) máis aquí.

<$BlogDateHeaderDate$>

Contra os días de furia

Nun artigo de Código Cero, falan das importantes innovacións que se produciron ó longo deste ano nun campo tan sensible para a ciencia e o desenvolvemento da personalidade humana como é o dos despertadores.

O artigo preséntanos por exemplo o espertador progresivo, "un artefacto que nos saca do sono como unha azafata de avión especialmente considerada (...) cunha luz ambiental que se vai acendendo paseniño e ceiba olores e sons de tipo relaxante". Iso de espertar por fases inventárono as nais hai moito tempo. Primeiro usan a violencia verbal para conseguir despegarche das sábanas. Máis tarde, a violencia física.

Outro dos cacharros é o Sleeptracker, un despertador que ten compaixón da "bela durminte" (ou roncante) de turno e que, nun xesto de amabilidade incalculable, decide non molestarche se estás nun sono profundo. Vamos, que se acojona. Por outro lado, o meu fai a mesma función. Só teño que deixalo apagado.

Máis curioso me parece o Clocky, puro darwinismo aplicado á tecnoloxía. O mal bicho desarrollou unhas rodas para escapar pola habitación tan pronto che saca dos brazos de Morfeo. mentres continúa emitindo o seu infernal pitido. Darwinismo, si, pero tampouco creo que lle sirva para aguantar máis de dous luns...


O artigo non di nada, sen embargo, do meu preferido. Hai algún tempo, o diario Marca ofertara un despertador acolchado en forma de balón. ¡Por fin podía probar sen medo as miñas dotes balonmanísticas tódalas mañáns! Ou iso pensaba eu. Vese que o acolchado non era moi resistente...

<$BlogDateHeaderDate$>

¿Freek ou Geek?

Hai algún tempo, o operador de cable R ofreceu durante tres meses Paramount Comedy no seu paquete básico . Polas boas referencias que tiña del, esperaba bastante máis e pasou sen pena nin gloria pola miña casa. Aínda así, tiña certas xoias como "La Hora Chanante", con algúns sketchs memorables de cómicos hoxe consagrados como Eva Hache, Keké ou Agústín Jiménez. En xeral, discurrían por unha fina liña entre o cutrerío e o surrealismo, sen saber nunca por que lado do precipicio caían.

Aquí temos un bo exemplo, no que saberemos por fin como acabará a eterna guerra entre Microsoft e Apple na enésima reinterpretación de "Conto de Nadal" (co Richard de "CameraCafé" no papel de Bill Gates/Scroogle).

Se o vídeo non funciona, podedes velo aquí.

<$BlogDateHeaderDate$>

Le Clochard


Acabo de desbloquear un recordo que levaba tempo caladiño no meu cerebro. Supoño que ten moito que ver coa Navidade e coa miña mala conciencia.

É P'tit Coeur, a primeira visión que tiña ó saír da portería parisina na que vivín ata os dez anos. Un espacio que non chegaría nin a 40 metros cadrados, compartido por catro persoas, similar a todas aquelas porterías cheas de españoles e portugueses que escaparon un día da súa casa buscando un futuro para os seus fillos. E sen embargo, era un palacio comparado coa fría acera dende onde cada día se asomaba P'tit Coeur á miña vida.

P'tit Coeur era un vagabundo, un bohemio para os románticos, un mendigo sucio e borracho para a maioría. Para min era un clochard, "le clochard", pois de entre todos os que poblaban as esquinas de París 16, barrio chic a menos de medio kilómetro da Torre Eiffel, el era o máis presente na miña existencia.

P'tit Coeur (pequeno corazón), porque a iso apelaba constantemente na súa búsqueda dun chisco de misericordia. Pero Ptit Coeur non era o seu auténtico nome. ¿Cal era? ¿Quen o sabía? ¿Acaso tiña? Para min, era un home sen pasado, seguramente tamén sen futuro. Ptit Coeur era Ptit Coeur. Sempre estivera alí e alí estaría para sempre, tódalas mañáns, puntual, coa súa chaqueta a cadros, a súa longa barba gris e o seu cartón de viño. Era a súa profesión, como meu pai era camarero ou a señora do primeiro era unha famosa abogada e o señor do quinto era fillo do ministro de Xustiza. El era un clochard.

Supoño que durante un tempo na miña cabeza incluso anidaba a idea de que ó rematar o día se ía para a súa casa, a cear coa súa muller e a axudarlle ós seus fillos a facer os deberes. Ata que unha noite alí estaba, no metro tirado sobre os asientos.

Recordo que un día, para sorpresa de todos nós, apareceu na televisión, coa barba ben afeitada, traxe e corbata, falando do duro que é vivir na rúa, sobre todo polo frío aquel inverno. Creo que hai quince anos aínda era unha obscenidade deixar que alguén aparecese en antena coa súa vella chaqueta gris a cadros e o seu cartón de viño. Nada se soubo aquela noite da súa vida, das circunstancias que o levaran a aquela esquina, a malvivir o seu drama persoal.

Só falou do tempo, do frío que facía, como en calquera conversación banal cun descoñecido no ascensor. Era un home sen existencia, sen rostro, nin feitos, nin nomes inscritos no seu pasado. Ptit Coeur era o arquetipo que necesita a sociedade, o monstro escondido baixo a cama, o fracaso ó que podemos acabar parecéndonos se non facemos os nosos deberes. Un paria, un mendigo, no que ninguén era capaz de vislumbrar a dignidade coa que hoxe, dende o recordo, me miran os seus ollos.

Creo que neste momento, daría moito por saber que é da súa vida, como está pasando estes días. Supoño que é cousa da Navidad, pero sobre todo, da miña mala conciencia.

Falo do meu clochard. Releeo, e todo me sona tópico, similar a historia de calquer outro mendigo. É unha máis, como a de tantos outros que pasarán a navidade e o resto do ano nas frías aceras de calquera cidade ou vila do mundo. Unha de tantas. E sen embargo, isto non nos vai impedir durmir esta noite.

Asco de mundo


<$BlogDateHeaderDate$>

Adiviñanzas

Unha vez máis acertei nas miñas prediccións sobre a lotería:
este ano tampouco me tocou nada.

<$BlogDateHeaderDate$>

Round 2

De momento, no combate entre os "Latin Kings" particulares de Deus e Darwin, gaña Darwin.

Noraboa

<$BlogDateHeaderDate$>

Espello histórico: Arzúa na memoria

Con motivo do seu décimo aniversario, Radio Arzúa presenta estes días unha iniciativa preciosa.
Trátase dun paseo por cento cincuenta anos da vila, dende mediados do s.XIX ata a chegada da Democracia, a través de fotografías e documentos de arquivo. O obxectivo é contar dalgunha forma as grandes noticias do pobo que a radio non puido contar, basicamente porque aínda non existía... (a lóxica a veces é aplastante).

O traballo é colosal. No multiusos do Concello expóñense catrocentos fotografías, que é só unha pequena mostra das máis de tres mil que recolleron ó longo de dous anos de investigación en casas particulares, institucións e arquivos. Alí temos de todo, dende a chegada da luz, o teléfono ou o primeiro coche*, ata a caída da torre da Igrexa (1860), a mortal epidemia da gripe (1918) ou a visita dos borbóns (1976)**

Ó falar con Armando Tascón, director de Radio Arzúa e alma mater do proxecto, un dase conta do moito que se pode conseguir cun pequeno empurrón, cunha persoa que insufle vitalidade e dinamismo cultural. Según parece, todo o pobo se involucrou na iniciativa, conseguindo unha especie de wiki fotográfico no que a historia se recupera coa pequena aportación de cada un.

Sería moi interesante que outros pobos e vilas de Galicia repetiran a iniciativa para crear un xigantesco arquivo galego da memoria fotográfica. Canto máis tempo pase, máis difícil será, pois a memoria ten a mala costume de imprimirse en papel fráxil. Pensemos, ¿Por que non facelo? Temos a idea, temos a tecnoloxía... Entón, ¿A que agardamos?

*PostMortem: É curioso que o primer coche que chegou á vila (un precioso Ford T de 1916) estivese conducido por unha muller. Para que logo digan que teñen menos experiencia ó volante...

**Rigor Mortis: Laméntoo, non era a miña intención poñer tantas catástrofes seguidas...

***R.I.P.: Para quen teña a posibilidade de ir, a exposición está aberta ata o 8 de xaneiro no Multiusos de Arzúa. Senón, tedes unha pequena mostra interactiva aquí, que ademais están narradas como noticias radiofónicas por Armando Tascón (cortesía de CulturaGalega.org).

<$BlogDateHeaderDate$>

Eu non fun!!!

Xúrovos que non fun eu. Esta masacre creativa estivo colgada toda a tarde do luns na portada de elmundo.es (clickade na foto se queredes vela en grande).

Nunca pensei que diría iso, pero ó mellor necesitarían facer o curso avanzado de Photoshop de "La Razón", que regalou a este país grandes obras de arte. De entre todas, sen dúbida a miña preferida sempre sera esta.

E respecto ó notición deportivo do día (porque ¿a quen lle importa o balón de ouro de pufo de Ronaldinho?), hai que recoñecer que a fichaxe por McLaren é unha xogada mestra en canto a marketing.
Fai meses que se rumorea que Raikonen ficharía por Ferrari, o gran bombazo cara o 2007. Sen embargo, se agora isto se confirma, a todos nos quedará a impresión de que Kimi non quere competir con Alonso de igual a igual. Ademáis McLaren, a efectos mediáticos, quítalle toda iniciativa á Scuderia.

Dalgunha forma, recorda ó movemento de xadrez que no seu día realizou "Magic" Senna cando fichou por McLaren desprezando os cantos de serea que o colocaban en Ferrari. Entón, o duelo con Alain Prost que estaba na mesma escudería foi inolvidable. ¿Atreverase Raikönnen a repetilo vinte anos despois?

Por outro lado, entre a morea de reaccións que escoitei hoxe, non oín falar de que pasará con Telefónica. Non hai moito que apostou todo á carta de Alonso, unha vez que Repsol lle "birlou" a Dani Pedrosa. Sen embargo, o patrocinador principal de McLaren a partir do 2007 será Vodafone, que, por suposto, se negará a que a súa gran estrela luzca pegatina do seu rival...
Quen sabe, podería ser a excusa perfecta para a creación dun equipo F1 español, patrocinado e participado por Telefónica, dirixido por Viladelprat, e con De la Rosa como piloto oficial.

<$BlogDateHeaderDate$>

Mamá, ¿Explorer se muere?

Dous pequenos síntomas de que algo parece estar cambiando na "guerra dos navegadores".
Segundo parece, Dell está preinstalando Firefox en tódolos equipos que vende en Reino Unido. Pregúntome cal será a reacción de Microsoft, que distribúe licencias baratas ás empresas de PC's (por debaixo do coste do mercado...) para que instalen Windows con toda a trapallada de serie, Explorer incluído, por suposto. Isto non supón que tódolos novos usuarios de Dell se pasen a Firefox, pero si que será un impulso a súa popularización, sobre todo se outras empresas comezan a seguir o exemplo de Dell.
Por outra banda, Microsoft acaba de anunciar que a partir do 1 de xaneiro deixará de prover navegadores Explorer para Mac. No espacio que a web de Microsoft dedica ó universo Mac, Mactopia, (que sempre me pareceu unha criatura antinatural) recoméndaselle ós maqueros que usen a partir de agora navegadores máis recentes como Safari. De todos modos, non creo que haxa oleadas de suicidios polo anuncio...

<$BlogDateHeaderDate$>

Xa decía miña nai que eu tiña cara de listo

Facendo caso da recomendación do amigo Marquiños, visitei Myheritage que che saca parecidos razoables con famosos a partir da foto que lle mandes. Ademáis ponche un ranking para que poidas comparar ó teu gusto. A pesar da miña "fotofobia", puido máis a curiosidade. Polo menos, valíume para ver que podo adicarme ó cine, porque, os famosos ós que máis me parezco son:

1) ORSON WELLES!!!!!!!!!!! (coincidencia facial dun 67%)
2) Bill Murray (66%)
3) Truffaut (63%)
4) Rajiv Gandi (57%)
5) Engels (52%)
6) Charlize Theron (51%, aquí pasáronse moito...)
7) Michael Moore (46%)

Non sei, non vos digo que non me faga ilusión, pero eu non acabo de ver claro...

Decidín repetilo con outra foto un pouco diferente, e con máis contraste, e novamente volveu ganar Welles pero cunha menor coicidencia (65) seguido de Rajiv Gandi (56), Bill Murray (53) Charlize Theron (53), Ernst Shakelton (52), Federico García Lorca (51) e Lee Van Cleef (50).

Moi científico non será, pero divertido, é un cacho.

<$BlogDateHeaderDate$>

Pobre administración

Hoxe tocoume cubrír a mellor noticia no mes e medio que levo de prácticas na telejaita.
A nova aparecia hoxe na maioría dos xornais galegos:

"UN DESAHUCIO POR IMPAGO
PECHA A OFICINA DE TURISMO DA XUNTA"

(en serio, non é coña)

Resulta que a histórica oficina da rúa do Vilar que atendía ós guiris en Santiago dende hai ¡¡70 ANOS!! tivo que pechar as súas portas este mes porque a Xunta non pagou o aluguer durante 20 meses seguidos.
Os responsables (no sentido no que queirades) achacan o "despiste" ós continuos cambios que houbo na dirección xeral de Turismo nos últimos anos e a gran afluencia de peregrinos dende o último Xacobeo, que fixo que non tivesen a cabeza para pensar en facturas.
No mes de xullo, o novo equipo de goberno entrou na oficina todo contento para ver que non lle valía a pena desfacer a maleta e quen por riba tiña que pagar a mudanza. Vaia putada.

Pero ó mellor de todo non é descubrir de repente a Xunta de Galicia no rexistro de morosos. Non señores, non é iso. ¿Sabedes a canto ascendía o aluguer mensual do local, situado en pleno centro histórico de Santiago, a escasos cen metros da Catedral? Fagan apostas...

Pois señores, a resposta é:

21 MISERABLES EUROS!!!!

Resulta que a oficina estaba alugado cunha renda antiga así que o propietario xogou moi ben as súas cartas, e en vez de envíar o Cobrador do frac ou o Buda do moroso simplemente deixou de enviar os recibos e foi o xulgado a pedir o desahucio. A este xa lle tocou a Lotería antes de tempo.

<$BlogDateHeaderDate$>

Así de simple

Productos simples para mentes simples

<$BlogDateHeaderDate$>

Magnum en estado puro


Impresionantes
reportaxes multimedia.
Aqueles que soñamos con adicarnos a isto,temos que aprendelo aínda todo destes tíos de Magnum.

<$BlogDateHeaderDate$>

O milagre da vida

As cousas como son. Ante xoias como estas, cheas de ternura e emotividade, é imposible non emocionarse, aínda que veñan da publicidade e estean a vendernos algo.

O comezo da vida
É necesario o reproductor de QuickTime e tarda un pouco en cargar, pero vale a pena. Ah, e conectade os altavoces, por favor, senón perde todo o encanto.

<$BlogDateHeaderDate$>

Venganza


Despois do verán que nos dou a puta rana,
ben nos merecemos este axuste de contas.

<$BlogDateHeaderDate$>

Os 4400

Hai tempo que a miña relación coa tele non é o que era, pero ás veces, parecemos querer rememorar idilios pasados. Son síntomas de reconciliación fugaces, pero esperanzadores. Acaba de pasar co estreo de “The 4400”, unha máis que agradable sopresa.


Para os que non tiverades a sorte de vela (algo normal cando unha cadea se pule unha serie en dous días …), o asunto comeza con 4400 persoas que baixan do ceo nunha especie de cometa (?). Toda esta xente desaparecera ó longo dos últimos anos (de 3 a 65, como os xogos de mesa) e volven agora sen lembrar nada do que lles pasou nin ter envellecido o máis mínimo (non, entre eles non está Walt Disney...). Desorientados, perdidos, nun mundo que seguíu xirando sen eles, descubren que agora posúen extrañas habilidades que p único que fan é complicar a súa reintegración.

Con esta base non sería nada difícil caer na simpleza e facer “outra producción de mutantes” (os paralelismos con “X-Men” son máis que obvios). E sen embargo posúe unha frescura e unha profundidade practicamente inédita dende os bós tempos de Expediente X. O nivel técnico é moi alto, pero o realmente cautivador é a verosimilitude do seu trasfondo social, plagado de veladas referencias políticas ó terrorismo e a obsesión pola seguridade.

É curioso como a (boa) ciencia ficción se pode convertir nunha magnífica ferramenta para reflexionar sobre o presente. Do mesmo xeito que o expresionismo alemán convertíu a “Nosferatu” nunha tenebrosa metáfora do nazismo, “The 4400” afonda no desarraigo da humanidade post-11S. Todos nós somos como estes "regresados", seres exiliados no noso propio mundo, un mundo que un bó día decidíu correr pola súa conta máis rápido que os nosos biorritmos. No fondo, non é nada novo nin extraño. Esta serie non é máis que a constatación do rebrote que a ciencia ficción experimenta dende hai algúns anos, o mellor síntoma de que en tempos de crise e angustia a imaxinación é a resposta.

<$BlogDateHeaderDate$>

"Cárgate un puente, Clint"

Entérome que a Clint Eastwood non lle chegou co éxito de "Mystic River" e -sobre todo- "Million Dollar Baby" e que xa se embarcou nunha nova aventura, recrear a batalla de Iwo Jiwa, unha das últimas da IIª Guerra Mundial e que lle deixou á historia da Fotografía unha das súas instantáneas máis recordadas.

Teño un especial aprecio a (case) todo o que fixo Eastwood ó longo da súa carreira, así que contaba xa cunha certa predispoción ó optimismo. Sen embargo, o que eu non esperaba é que decidise facer dúas películas para poder reflexar mellor os dous puntos de vista dos participantes. Por un lado o dos vencedores (USA) en "Flag of our fathers" e por outra dos vencidos (Xapón) en "Lambs before the wind". A súa intención é estrear as dúas ó mesmo tempo, a finais do ano que vén.

Eastwood argumentou que "se pretendía ser honesto conmigo mesmo, non podía facer outra cousa. O sangue xaponés que se derramou nesta guerra é tan valioso como o americano, así que me parece a decisión máis xusta". Ole tus huevos! Só falta que de verdade lle dean liberdade para conseguir o seu propósito (para o que conta coa axuda pecuniaria de Spielberg, que por certo, acaba de venderlle hoxe mesmo Dreamworks a Paramount Pictures).

Recordo con gran cariño as películas de Clint Eastwood que tragaba de pequeno con ansiedade. No meu "imaxinario Pop", el e Leone ocupan un papel fundamental (así se explican moitas cousas, supoño). A pesar de estar encasillado durante anos no rol de duro sempre había algo único en cada personaxe que interpretaba, algo que me levaba a querer ser como Clint cando fose maior (obviamente, parece que non vou por bó camiño...). Hai moi pouco, volvín ver dúas das súas mellores películas, cortesía da teuvegá. Todavía retumba na miña cabeza algúns diálogos que eran esculpidos só para el, traxes a medida como o Aston Martin de Bond ou o sable laser de Darth Vader. Ninguén máis podería decir isto (dobraxe cortesía da telegaita):

1) Xa sei o que estás pensando, prea: "¿Disparei seis veces ou só cinco?" A verdade, con todo este barrullo eu tamén perdín a conta, pero xa que esta pistola é un Magnum 44, a arma máis fodidamente poderosa do mundo, que pode estouparche a cabeza dun tiro, só tés que responderte a ti mismo: "¿é o meu día de sorte?" "

2) Hai dous tipos de persoas. Os que cavan e os que teñen unha arma. A ti tocouche cavar..

Harry o sucio (titulada nunha ocasión Harry o Porco, e non é coña...)

3) —Rapaz ¿Sabes que a túa cara se parece a de un que vale 2.000 dólares?
—Sí, pero a túa cara non se parece a do tipo que os vai cobrar.

O bo, o feo e o malo

<$BlogDateHeaderDate$>

De (re)estrea

Como veredes os habituais a este blog (xa sei que sodes lexión, que non poño contador de visitas porque mo saturades...) estreamos deseño. Ía sendo hora de deixar entrar algo de luz...
Vós diredes que vos parece aínda que non está acabado de todo, quédanlle uns retoquiños de pintura (un cambio de código por aquí, un "mecajonoputohachetemeele e os navegadores que o pareu" por alá...) pero xa está case listo. Acepto suxerencias e opinión.
E de paso, xa que estamos de estrea, aproveito para presentar o novo inquilino permanente do blog. Podedes velo abaixo de todo, ó final da páxina. Veredes como lle gusta que lle pasedes o rato por riba del (e nunca mellor dito...). É un pouco tímido, ás veces cústalle aparecer, así que dádelle tempo....

<$BlogDateHeaderDate$>

E agora aínda haberá que buscarlle parella...

Ás veces, a realidade supera ó Photoshop...



<$BlogDateHeaderDate$>

Para Marcos




Para o meu "amigüito" Marcos Ferro, pero con todo o cariño do mundo.
Non puden resistirme!!!!!!
(Sinto que se vexa tan pequeno, se pinchades na imaxe, está a un tamaño mellor).
.

<$BlogDateHeaderDate$>

WIFI MOLA


Tempo había que non facía ningún dos meus "brancos sobre negro", así que, toca recordar vellos tempos...
Xa sei, mellor non ensinalo cando vaiamos buscar clientes para facerlles infográficos, pero non me digades que a arañiña non me saíu simpática... ^_^
.

<$BlogDateHeaderDate$>

esperanza

<$BlogDateHeaderDate$>

Cuestión de dedos

¿Que clase de macabra casualidade provoca que a mesma tormenta que esmagou o Dedo de Deus atentase hoxe contra o Dedo do noso benquerido Mariano? ¿Acaso é unha premonición? ¿Acaso é un axustizamento divino por heréticos actos pasados?
Lembrémos que o "Mesías Aznar" unxíu no seu día ó sucesor que o debería levar ó Panteón dos Ilustres coa única axuda do seu señorial dedo índice.
Se xa o di o refrán, "é de mala educación sinalar co dedo..."

<$BlogDateHeaderDate$>

Late Night




Aquella noche
el hombre vio
como su espejo
le hablaba
y le contaba historias,
fantasías increíbles
y leyendas de extramundos
invitándole a cruzar al otro lado.
Aquel hombre había bebido mucho
y aquella noche se quedó sin televisor

<$BlogDateHeaderDate$>

Esculpir a Postmodernidade

Apasióname o concepto de “Arquitectura da información”. O fin e o cabo, en tempos de crise, a arquitectura sempre é primeira en expresar, moitas veces de xeito radical, á evolución das necesidades dunha especie que ansía compulsivamente sentirse protexida do Caos. Así foi sempre. Así foi no Útero de Eva e así é no Torso de Calatrava.
Hoxe en día, está claro que necesitamos unha nova cova que nos protexa das “tormentas de datos” e “tsunamis de bytes” que en poucos anos están a derrumbar o arcaico rexime pre-post-moderno, deixándonos co cúíño ó aire (y yo aquí con estos pelos…).
Así que ese é un dos papeles que lles toca xogar ós “comunicadores” nestes tempos difíciles: arquitectos –cando non albañiles, ou fontaneiros, ou electricistas…- da Información.
Pero iso non é suficiente. Hai algo que vai máis alá da racionalidade presente en toda obra arquitectónica.. Hai algúns, que non buscan crear unha nove orde, senón re-crearse nela, que buscan perpetuarse ante os buracos de verme das imaxes fractales. ¿Cómo definir, por exemplo, o que Jared Tarbell e a súa tribu fai dende eses “balcóns ó infinito” que son Levitated ou Complexification?
Eu, de maior, quero ser coma eles. Eu, de maior, quero ser "Escultor da información"