<$BlogDateHeaderDate$>

Con cabesiña

Zidane, aquel que completa o repóker de ases da historia do fútbol, decidíu que no seu último partido faría un resumo do que foi toda a súa carreira a fronte da orquesta.

Espabilounos a todos moi pronto resucintando a Panenka tocando a marsellesa. Despois dedicouse a interpretar un vals durante case dúas horas como nas súas mellores noites no teatro de ópera. E no mellor momento, co público emocionado a reclamando outro bis -un máis- a batuta resbalouse da man do colérico Zidane, que víu como a gloria se escapaba estando tan cerca. O público enmudeceu mentres os percusionistas seguiron tocando case por compromiso. A última sinfonía chegaba ó seu último acorde.

Durante o partido, canseime de dicirlle a Silvia que só recordaba dous goles de Zidane coa cabeza, os dous na final do 98, así que era un bó momento para repetilo. Que conste que o intentou, pero en vista de que Buffon era hoxe moito Buffon, decidíu usala doutra forma.



Unha pena. Ou non. Porque Zidane descansa dende hoxe no Olimpo do balón e dar mostra da súa xenialidade, pero tamén da súa humanidade parece que foi a peaxe para entrar alí.

PostMortem: Hai, 8 anos, a cabeza, menos despexada, parecía semellaba máis fría...