O Sorriso do Gato

Novo camiño (ou continuación do mesmo)

2006-12-12T02:13:00.000+01:00

Tras unha pausa para a publicidade, regresamos. Se queredes, podedes visitarme en

CRÓNICASDEOZ.BLOGSPOT.COM

Vémonos ;)

Post Mortem

2006-08-15T16:49:00.000+02:00

Hai algo máis de 9 mesiños, comezaba este blog como unha proba, a miña primeira incursión nesa blogosfera que descoñecía por completo pero que tanto me fascinaba.

Hoxe remata en parte a experiencia, porque este é o último post de O Sorriso do Gato. A experiencia foi moi boa, por iso me resistín a pechalo ata hoxe, cando eu tan só esperaba mantelo algunhas semanas.

Tras 202 entradas e algo máis de 7.000 visitiñas (pouquiñas, si, pero de moita calidade xD) teño que darvos as graciñas a todos os que subistes a esta árbore nalgún momento deste "embarazo". Algúns, por vontade propia, bastantes por casualidade e outros incluso por "ensaio-erro" ;)

Graciñas, porque entre todos conseguistes que postear nunca fose unha obriga.

Agora, chega o final, e como en Alicia no País das marabillas, o gato desaparece. Pero como dixen no seu día no perfil "Gústame sorrir e que me fagan sorrir. Porque o Sorriso, aínda que pareza esvaecerse, sempre permanece esculpido no aire".

¡Penso repetir, así que volveremos a vernos, camaradas! ¡e non é unha ameaza!

Un abrazo e ata pronto

Pío XI-M

2006-08-11T04:04:00.000+02:00

Pío Moa, disertando consigo mesmo sobre o 11-M:

"Ni la hipótesis del terrorismo islámico ni la de la ETA, o la de una combinación entre ambos pueden descartarse plenamente, hoy por hoy, pero aparecen algo debilitadas. Queda la del PSOE, o un sector de él. Después de todo, ese partido fue el principal beneficiario de la matanza."

Asombroso razoamento ¿Non? España non só está gobernada por separatistas desleais, senón tamén por asesinos ós que non lles importou o máis mínimo cargarse a 200 persoas para alcanzar o poder. Bueno, ó mellor si que lles importou un chisco, pero "que le quieres, chico, son cosas de la Revolución".

E non só iso, non son só separatistas, desleais, terroristas, asesinos, sacauntos e comenenos senón que tamén afundiron o Prestige, porque claro, de toda aquela historia do barquiño, tamén acabaron sendo eles os beneficiarios.

E de paso, Pío Moa tamén chega a clave que andan buscando como tolos os ineptos de C.S.I. Compostela: detrás do San Xoán eterno destes días están Rajoy, Feijóo e Zaplana. Pensemos, cun par de días máis, entre a ineptitude de PetaZeta e Torito e un par de mangueiras de xardín, apañan novamente a maioría absoluta, tanto nos Madriles como aquí na Paira. ¡Teñen que ser eles a huevos!

Ah, non, pero que parvo son. Este é un razoamento de sentido único, que só vale para o que vale. Perdoe vostede, Don Pío, é que xa se sabe que o que máis nos gusta ós progres é facer demagoxia.

O resto da revelación, se aínda tedes estómago, aquí, por suposto, en Libertad Digital.

Argumentos de sentido único

2006-08-11T03:48:00.000+02:00

No es posible construir un proceso de paz si una de las partes implicadas es permanentemente acosada

¿Referíase Otegi con estas palabras a todas aquelas persoas perseguidas e ameazadas durante décadas por ETA por non compartir a súa ideoloxía? ¿Caeu Otegi por fin da burra de que apoiar á violencia etarra non conduce a nada?

Ah non, que se refería ós abertzales, que o están a pasar moi mal por culpa de Gazón.

Lástima

PUTO ASCO

2006-08-08T05:57:00.000+02:00

Que veña Bush, Rumsfeld, Rice ou calquera Sweet Neocon, me mire os ollos, e me diga que isto non é o mesmo que facían os nazis nos campos de concentración.

¿A diferencia? Cando son alemáns, a Lista de Schindler lévase 5 oscars. Cando son yankis, a inmunidade permite facer globos co chicle durante o xuizo.

Fume nos ollos

2006-08-07T02:26:00.000+02:00

Onte, non importaba que brúxula quixeras usar en Santiago. Miraras para onde mirases, ante ti só podía aparecer unha columna de fume. Ata sete incendios diferentes, ben separados un do outro, cheguei a contar nun momento, cando algúns deles apenas acaba de iniciar o seu carnaval destructivo.

De pequeno, non entendía moi ben porque as guerras acababan cando o exército invasor se facía coa capital. ¿Abondaba logo con botar abaixo unha única cidade para que tódalas demais se rendisen, para que millóns de persoas claudicasen e sentisen como propia a derrota duns cantos miles? Ata que Don Pepe, profesor de historia do colexio, me explicou que a capital é moito máis ca iso, que aí é onde se reunen as principais forzas e núcleos de poder e de goberno. Se un país non é capaz de defender a súa capital , tampouco será capaz de defender ningún outro lugar.

Triste metáfora. Ver o lume non xa no Pedroso, senón no propio centro urbán, a escasos metros da Alameda ou da residencia do Presidente da Xunta, é un bo símbolo para retratar a derrota sufrida por Galicia ante as lapas. Galicia enteira convertida nunha cortina de fume coa que tapar a vergoña de que un ano máis, o lume se converta na nosa parca.

Tempo haberá de facer reproches e esixir responsabilidades a quen corresponda, agora toca tirar todos xuntos da mangueira. Pero vai sendo hora de desterrar o mito de que isto é inevitable e que a Galicia só lle queda o destino de quedar consumida como o mapa de Bonanza.

Canta tristeza O ceo chora cinza e a Lúa sangue, botádelle un vistazo se o fume volo permite.

Amor Universal

2006-08-04T21:34:00.000+02:00

Claro que si, ¿ou é que non sabes que ata os planetas saben de amoríos e de románticas fuxidas da casa materna?

Se non me cres, bótalle un ollo a isto.

Magago e a foto-síntese na aula Friki

2006-08-02T18:33:00.000+02:00

Entrar na aula S2 da facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago é para un geek algo así como un toys'r'us para Peter Pan. É case imposible entrar alí e que Manolo Gago (o Gandalf daquel santuario comunmente chamado a "Aula Friki") non che sorprenda cun revolucionario servicio web2.0 recén sacado do forno ou coa ultimísima interface que paríu a sacrosanta rede de redes.

Esta mañá pensei que lle sentaran mal os calores de agosto cando o primeiro que me di ó verme é "¿sabes o que é fotosíntese?". "Gago, tanto tempo diante do TFT non é bó", pensei, pero uns segundos despois xa estaba flipando co seu último tesouro descuberto: "Microsoft Photosynth".

Se esta xente lle adicase a Windows unha porción da creatividade que destapan esencias como Photosynth, o Ctrl+Alt+Supr non sería tan famoso, iso seguro. Esta nova tecnoloxía implementa dunha forma xenial a filosofía das redes sociais. A partir de grandes coleccións de fotos dun lugar, análizaas, busca semellanzas, e reconstrúeo en 3D.

Aí vai un vídeo demostrativo

No fondo, resulta un pouco siniestro pensar que un programa de software sexa capaz de sacar un rendemento tan automatizado e eficiente de distintos esforzos individuais aparentemente inconexos entre si.

Siniestramente fascinante...

Quérovos

2006-07-29T02:23:00.000+02:00

De Ramón, en ElPais.es

Boas noites, que descansade moito.

Riqueza mental no terceiro lugar

2006-07-29T00:01:00.000+02:00

E mira que Playstation ten tradición de facer anuncios chungos, pero creo que este supera bastante o meu sorpresómetro...

Claro que non podo olvidar outros anuncios anteriores que tamén foron altamente desconcertantes para min. Non me refiro a desafortunada campaña holandesa da PSP branca, tachada de racista (seguro que non tiñan tal intención pero hai que recoñecer que é moi desafortunada). Non, eu refírome a cousas como as seguintes. ¿que pasaría se un dos directores máis raros se encargase de facer os anuncios máis raros? Pois aquí vos deixo os anuncios de lanzamento da PS2 dirixidos por David Lynch, baixo o lema "Welcome to the third place". (unha pena que a calidade de vídeo de YouTube non lles faga honra).

Anuncio 1 (joder con Bambi)

Anuncio 2 (Parece salir directamente dun soño de Twin Peaks)

Anuncio 3 (o casting debeu ser todo un espectáculo)

Anuncio 4 (co suxerente nome de "Eu son o lobishome)

E seguindo coa antoloxía de anuncios, non podo esquecerme do meu preferido, "Riqueza mental", dirixido polo gran Chris Cunningham. Esta fascinante mulleriña sintética (a quen chamaron Lilith, non sen intención) aínda me persigue de vez en cando en pesadelos.

Non atopei a versión española. Agradecido se algún de vós pode pasarma.

Chegou a hora...

2006-07-22T17:58:00.000+02:00

E mira que aborrezco os programas de cámara oculta dende hai anos, pero hai que recoñecer que esta é cojonuda.

Dan ganas de facer a montaxe coa cámara de vídeo para cando veñan as visitas pesadas a casa.

"But Bill made it famous"

2006-07-22T03:32:00.000+02:00

David J. Bradley comparte unha cousa con Enrique Bernat e Cornelius J. Brosnan. ¿Ni flores de que son eses? Pois a iso vou. Os tres son inventores dalgunhas das ideas máis xeniais do século XX pero ningún dos seus nomes se imprimiron no noso "inconsciente colectivo". Bernat inventou o chupachups e Brosnan, o clip para papeis. ¿E Bradley? Pois David J. Bradley é seguramente a persoa a quen máis velas lle deberíamos poñer os usuarios de Windows encima do noso monitor.

28 anos en IBM, formou parte do grupo que creou o primeiro PC, un dos encargados de diseñar a primeira BIOS, pero todo iso queda nun segundo plano ante o seu maior logro: é a el a quen lle debemos esa marabilla do Ctrl+Alt+Supr.

Bradley non pretendía en absoluto conseguir gran recoñecemento con esa pequena gran idea. O que el quería era crear un mecanismo para que os inxeñeiros de IBM poideran reiniciar "en quente" os equipos sen ter que seguir o laborioso proceso de reencendido dos primeiros ordenadores que tiñan o hábito de quedarse colgados a cada pouco tempo (si, eso tamén pasaba antes de Windows 95). Pero esta función era demasiado xenial como para quedar reducida a un grupo de primitivos geeks, así que non tardou en difundirse entre o público.

No 2001, nunha mesa redonda para celebrar o 20º aniversario do PC na que tamén estaba Bill Gates, Bradley explicou o proceso de creación do atallo:

"Facelo levou 5 minutos. Non imaxinaba que crearía un icono cultural. Pero teño que compartir o mérito, porque pode que eu o inventase, pero foi Bill quen o fixo famoso."

A cara do pobre Bill Gates, un poema.

Aquí tedes o vídeo.

E sen embargo...

2006-07-21T22:32:00.000+02:00

The Independent deixou case todo o espacio da súa portada de hoxe para un dos infográfico máis simples, pero máis eficaz que vin xamais.

Dun lado, os países que piden un cese de fogo inmediato entre Israel e o Líbano. Do outro, os que non o queren.

¿Que fai falta para que neste mundo rixan as leis da cordura?

Caen os cismas

2006-07-20T01:15:00.000+02:00

Pedro J. cargouse a Gumersindo Lafuente, director de Elmundo.es. Tempo tardou, a verdade.

Algúns resístense entender a nova realidade, a abandoar os seus vellos púlpitos e pretenden abrazar o campo cos seus curtos brazos e seguir adoctrinando a través dos bits como fixeron ata agora a través da tinta. Non entenden nada.

Lafuente encontrouse unha mañá dirixindo ese barco case por casualidade, cando Mario Tascón se foi con todo o equipo a desarrollar Elpais.es. E dende, aí, foi quen de convertilo nun dos xigantes da rede española con case 10 millóns de lectores mensuais.

Podemos criticar -e facémolo a menudo- o seu deseño farragoso, que os gráficos interactivos perderon calidade dende que Alberto Cairo foi sustituido por Xaquín González -Xoquiñas, dubido que leas isto, pero se o fas, lamento que te enteres así...- ou a pouca interacción cos lectores. Pero nunca se lle poderá a Gumersindo Lafuente e ó seu equipo a valentía de permanecer firme na época dos "agujeros negros do 11-M" e das "conspiranoias zETApe-Batasuna" que aspavea ós catro ventos o seu irmán -Grande Irmán- de papel.

Lafuente cae, por moito que tenten disfrazalo, por non seguir o camiño marcado por PedroJota, porque non se tragaban, por ter manifestómetros con distinto biorritmo, porque foi sinalado polo dedo acusador de Losantos -paladín do reporterismo defecado que é LibertadDigital, por dicir que había 200.000 manifestantes na última manifestación da AVT

Gumersindo Lafuente, segundo din, era un tirano no día a día da redacción, pero non cae por iso nin polos seus erros. Cae por crer e defender nun novo xornalismo, no único posible. Pero outros resístense ós cambio e seguirán inspirando os estertores dun púlpito que, por moito que berren, será cada vez máis inaudible.

Con cabesiña

2006-07-10T04:41:00.000+02:00

Zidane, aquel que completa o repóker de ases da historia do fútbol, decidíu que no seu último partido faría un resumo do que foi toda a súa carreira a fronte da orquesta.

Espabilounos a todos moi pronto resucintando a Panenka tocando a marsellesa. Despois dedicouse a interpretar un vals durante case dúas horas como nas súas mellores noites no teatro de ópera. E no mellor momento, co público emocionado a reclamando outro bis -un máis- a batuta resbalouse da man do colérico Zidane, que víu como a gloria se escapaba estando tan cerca. O público enmudeceu mentres os percusionistas seguiron tocando case por compromiso. A última sinfonía chegaba ó seu último acorde.

Durante o partido, canseime de dicirlle a Silvia que só recordaba dous goles de Zidane coa cabeza, os dous na final do 98, así que era un bó momento para repetilo. Que conste que o intentou, pero en vista de que Buffon era hoxe moito Buffon, decidíu usala doutra forma.

Unha pena. Ou non. Porque Zidane descansa dende hoxe no Olimpo do balón e dar mostra da súa xenialidade, pero tamén da súa humanidade parece que foi a peaxe para entrar alí.

PostMortem: Hai, 8 anos, a cabeza, menos despexada, parecía semellaba máis fría...

Antenizate, Salinaaaas!

2006-07-05T00:04:00.000+02:00

Agora que remata o mundial que colocou na escea mediática a LA SEXTA,é hora de facer reflexión sobre este canal bizarro, bizarro onde os haxa.

PRIMEIRA PERLA:

Como se nota que entre os accionistas de LA SEXTA están grandes productoras que saben facer productos profesionais, solventes, serios, con empaque...

O que me ven á cabeza é:

1) ¿Despois do escandalazo de hai algúns meses, non se erradicaran todos estes teletimos que pululaban polas teles locales?

2) No fondo, dame igual se se erradicaron ou non. ¿¿¿COMO É POSIBLE QUE UN CANAL NACIONAL OS TEÑA???

3) ¿Non será unha promo de LA SEXTA para facer de adianto do programa de Pocholo?

e finalmente...

4) ¿A tía é así de nacemento? ¿Está borracha? ¿Drogada? ¿É Fresita despois de ver tódolos partidos do mundial comentados por Andrés Montes e Julio Salinas?

SEGUNDA PERLA:

Montes-Salinas. Que gran parella fixeron estes dous no último mes. Véxome dentro dalgúns anos recordando este mundial non como aquel no que Aragonés se tomou un tripi antes de asegurar que España o ía gañar, ou como o campionato que vivíu os maravillosos estertores futbolísticos de Zidane, senón como o mundial de Montes/Salinas, tanto monta, monta tanto...

Aí vai un diálogo Montes-Salinas do Italia-Ucrania....

- MONTES: Porque la vida puede ser maravillosa, Salinas!
- SALINAS: Claro, claro. Maravillosa pero sólo en la Sexta, claro.
- MONTES: Antenízate Salinas, antenízate! Que se te ve poco antenizado!
- SALINAS: Que dices! Si yo llevo dos meses antenizao, no ves que mi mujer me tiene que ver aquí en la Sexta.
- MONTES: Ay, tu mujer! A saber lo que está haciendo tu mujer! Mira, mira, a lo mejor está haciendo cosas raras como ese con la lengua [nese momento o italiano Gattusso move compulsivamente a lengua lamentando unha ocasión perdida]
- SALINAS: Más quisieras tú...
- MONTES: Salinas!!!!!! Porque la vida puede ser maravillosa aquí en La Sexta!

TERCEIRA PERLA

Repítome, síntoo, pero necesito repoñer o primeiro gran momento Zaping de La Sexta. O famoso "Vamos a tumbarlos a todos".

ACTUALIZACIÓN (11 de Xullo): Parece que a "mulleriña alegre" do primeiro viño, ten un motivo máis para darse a bebida.

Famaztella

2006-06-29T04:58:00.000+02:00

"La sociedad FAMAZTELLA SL fue creada por Aznar y Ana Botella en junio de 2004 para explotar derechos de propiedad intelectual "en todas sus manifestaciones, como libros, escritos, discursos, alocuciones, conferencias y obras análogas".

Cando o lin en 20minutos.es Máis en 20 minutos, de maneira compulsiva, o primeiro pensamento que me veu á cabeza foi reservar o dominio famaztella.com. Por sorte ou por desgracia, xa se me adiantaron...

Caghon as estrelas...

Lindo gatiño

2006-06-29T04:47:00.000+02:00

Sempre quixen ter un gato.

Epílogo

2006-06-29T03:41:00.000+02:00

Entre tódolos tópicos soltados nos medios despois da baixada de adrenalina de onte aínda se poden atopar algunhas xoias, como esta que vén da man de 20minutos...

que facendo zoom ven sendo...

A ver se na redacción me vale de excusa para non traballar cada vez que me vaia algo mal ("No,jefe, es que ayer no hubo HOUSE y no me sale ningún titular con mala leche...").

Me caghon dios e me caghon as estrellas

2006-06-27T03:01:00.000+02:00

Sinto, sinto, sinto... Máis dunha semana e eu facendo o vago e sen actualizar. Bueno, no meu descargo, que non fixen exactamente o vago, senón que xuño é xuño, e para os estudiantes é moito xuño.

Voume redimir, aínda que só un pouquiño. Un par de enlaces e a seguir currando.

Para abrir boca, este link (agradecementos á amiga Itinerante polo chivatazo) no que se lle dá un repaso ó Santoral. Non me creredes, pero por un momento bastante grande pensei que era un tío meu que ten un tono e un timbre de voz case idéntico (e xurando non se lle queda atrás).

E para continuar -e ó fío do anterior- esta maravilla que demostra que Ben Laden pasou por Galicia, collendo acento e todo.

¿Estará con Bonnie M nas montañas de Lugo cantando o "Ma Baker"?

Ata pronto!

A rasss

2006-06-18T20:17:00.000+02:00

Por se quedaba algunha dúbida, xa podemos estar seguros. Definitivamente, España ten novo Carlos Gafainz...

"Sete Gibernau se rompe la clavícula en Montmeló y
su ambulancia sufre un accidente"

Pa'bernos matao...

2006-06-18T06:20:00.000+02:00

Anda que o que se vai líar con Corea do Norte vai ser bonito...

Love Story

2006-06-16T02:06:00.000+02:00

Cual Romeo e Julieta, aquí tedes a historia de amor entre un PC de gama baixa e un iMac "flexo" de familia "bien" (por dios, como molaba ese bicho...). E todo isto, antes da Era MacIntel e do Boot Camp.

PostMortem: A todo isto, ¿sabíades xa que Bill Gates deixará o Poder Executivo de Microsoft en 2008 para adicarse á súa Fundación Filantrópica? Seica era un segredo a voces. Eu, nin papa...

Abracadabra

2006-06-14T22:51:00.000+02:00

Xa sei que debería tentar convertir este blog nalgo máis serio, e con menos chorradas deste tipo. Fareiche caso, un día destes póñome con iso. Pero de momento, mira este video. ¿Harry Potter? Harry Potter una miiiiierda ó lado deste tío!

¿Acojonante, non?

Non me digas que non molaría facerllo ós invitados en Noiteboa...

Ergonautas

2006-06-14T09:06:00.000+02:00

Non, dígoo en serio, algún neurólogo debería estudiar as conexións sinápticas deste home...

"El PP debería retirarse de la campaña del estatuto y si me apuran, hasta de la vida política pública española, porque así no se puede seguir. ¿Y por qué? Porque este estatuto es un estatuto soviético. ¿Y por qué es un estatuto soviético, dirán ustedes? Pues muy fácil, porque el nacionalismo es una pulsión suicida y asesina".

Federico Jiménez Losantos (como se non fose obvio que era el...)

¿Que podemos dicir ti e máis eu? Pois nada, que viva o método hipotético deductivo...

Ligeti

2006-06-13T09:34:00.000+02:00

Fóisenos György Ligeti.

Ciao, Maestro.

Grande-Marlaska

2006-06-12T23:51:00.000+02:00

O día a día, o run-run da rutina mediática, fai que en ocasións -demasiadas- simplifiquemos en exceso. Un dos sectores máis peligrosos é o da convivencia- connivencia entre xornalistas e políticos, ata o punto de que chega un momento en que se pode dicir de todo sen que realmente signifique nada. Dicir, por exemplo, que o proxecto dos verdugos de sempre é igual que o das víctimas de sempre. Vinculado a todo isto, o problema do maniqueísmo, do branco e negro, do "comigo" ou "contra min".

Meses hai que o nome de Fernando Grande-Marlaska enche titulares día si, día tamén. Dende que Baltasar Garzón se foi a face-las Américas ningún outro maxistrado lle sacou tanto lustre ó título de "xuiz estrela" da Audiencia Nacional. Dende o cese de fogo de ETA cada decisión de Grande-Marlaska agárdase con temor. El foi quen se ocupou da maioría das sentencias polémicas relacionados co entorno Abertzale, e cada veredicto seu agárdase con expectación, mesmo temor, co medo de que poida facer descarrilar definitivamente un proceso de paz tímido e endeble.

Considerado o azote de Eta-Batasuna, xa hai quen o sitúa ó servicio do Partido Popular, do mesmo xeito que se alinea a Conde-Pumpido co eixo masoncomunista-separatistaseuskaldun que quere desvertebrar esta nosa gran patria española, ese gran proxecto de zETApé destapado por Zaplebes&Losantos&Pedrojota.

Amigo, supoño que cun historial como o noso, atravesado polas lanzas de múltiples dictaduras de diferentes rostros, non é fácil crer na separación de poderes. Porque todo este maniqueísmo, toda esta simplificación mediática de tertuliano vociferante, derrúmbase ante un leve achegamento ó home. E o facha pepero ó servicio de Rajoy e Jiménez-Losantos, convértese nun vasco que fala euskera, incómodo cos que levantan bandeiras coa águila diante da Audiencia Nacional e casado dende hai uns meses con Gorka, o seu mozo de toda a vida a pesar da oposición inicial da súa nai heptagenaria.

Non, amigo, as cousa non son sempre o que parecen. As miñas desculpas por pensar mal. Putos maniqueísmos...

Postmortem: A entrevista de Rosa Montero, un exemplo para aprendices de plumillas como min. Preguntas de tres palabras que se converten en chaves da alma máis tímida.

Acebes

2006-06-12T03:12:00.000+02:00

"Acebes tiene esta costumbre de identificar a sus rivales políticos con ETA. Incluso puede uno imaginárselo por la calle, señalando a los transeúntes: "Éste es ETA; éste es ETA; éste es ETA". O conduciendo: si alguien se le salta un ceda el paso, es de ETA; si alguien le toca el claxon, es de ETA. Todos a su alrededor son ETA. Los nacionalistas vascos son ETA, Zapatero es ETA, Carod-Rovira es ETA. "Veo etarras por todas partes, doctor... doctor... ¡doctor Ternera!". Los socialistas le recomendaron el martes, desde la tribuna, que busque ayuda psicológica. Somos los demás los que vamos a necesitar ayuda psicológica si esto sigue así".

Antonio Martínez, en ELPAIS.es

PostMortem: Seguramente xa o coñecerás, pero sobre Acebes bótalle un ollo se aínda non o fixeches ó retrato que o deputado socialista Eduardo Madina lle fixo hai uns días.

Fumbol es Fumbol

2006-06-11T23:57:00.000+02:00

Hai que recoñecer unha cousa, lonxe da sobredose mediática (obvio que a hai) e dos intereses económicos (que dúbida cabe que existen), o Mundial de Fútbol une cada catro anos á xente dun modo especial, quizáis incluso de forma máis intensa que os Xogos Olímpicos, que son máis universais pero tamén, máis chic e elitistas*.

Certo, moitas veces esa unión de miles -que digo miles, millóns- de conciencias producen que as baixas paixóns destructivas do home afloren como un apocalipsis, pero calquera acontecemento capaz de paralizar países durante días e días merece certa consideración. E senón, que veña un antropólogo ou un sociólogo e que mo negue á cara. Bueno, mellor por videoconferencia que estou bastante ocupado estes días.

Aí vai a miña particular homenaxe ó fumbol, que diría Forges. As dúas xogadas máis grandiosas que viron nunca cámaras de TV nun coliseo de metal. Por suposto, podedes escoller cal das dúas merece quedar gravada no panteón dos momentos ilustres da Humanidade.

A 2ª non foi en ningún Mundial, certo, ¿pero somos nós para atrevernos a dicirlle ós deuses cando se teñen que manifestar?

Candidato a Mellor gol da historia nº 1

Candidato a Mellor gol da historia nº 2

*Estou aberto ás críticas sobre esta discutible opinión.

ASCO

2006-06-08T02:53:00.000+02:00

¿En que merda de mundo vivimos?

E non te estrañes se dentro de dous días aparece un vídeo colgado na rede.

Elmundo.es : Strike 3

2006-06-07T02:27:00.000+02:00

Acabo de batir o meu record.

Hai 2 semanas, vin o rediseño de Marca.com tres horas despois de que o colgasen.

Hai 1 semana, desubrín o de ABC.es unha hora despois.
E agora, o de Elmundo.es, ¡1 minuto despois do anuncio!

De momento só aprecio cambios na portada, non nas interiores e haberá que valoralo a fondo con algo máis de tempo. Así, a primeira vista, parece un cambio menos profundo do que se esperaba.

Segue gardando o aire de familia gracias a seguir co mesmo aspecto gráfico (cores, tipografías, liñas divisorias...). Por fin se da o salto ós 1024 píxeles de ancho e parece que definitivamente o menú lateral está en vías de extinción. É o terceiro xornal español que prescinde del en apenas 15 días. As cabeceiras "vitaminadass" van pasar a ser unha constante nos vindeiros meses.

Esperaba algo máis ambicioso. Fáltalle a finura e limpeza doutros deseños moito máis antigos como o de Elpais.es . Por outra parte, aínda que é cousa de acostumbrarse, o acceso ás noticias máis importantes situadas na zona inferior da páxina parece máis ben un caixón de xastre.

Máis chocante: a información de servicios queda relegada a un cadro nunha zona case invisible, na parte inferior dereita, cando teño entendido que é unha das seccións máis consultadas en calquera xornal dixital (certo, moito máis nos xornais locais). Se o fan supoño que será con datos na man. Tamén queda por ver que tal funciona a integración dos vídeos na portada.

En resumo, a primeira impresión é un pouco tibia e decepcionante. Supoño que é difícil arriscarse cando tés 8 millóns de lectores mensuais. En todo caso, moito máis acertado que o caos que Marca.com imprimíu na súa portada onde agora reserva para as noticias un 15% do primeiro "pantallazo".

PostMortem: O mellor da portada, sen dúbida, Scarlett, mesmo con ese tinte a lo "femme fatale".

"¿No queriais sorpresas?"

2006-06-07T02:06:00.000+02:00

Oes, pode que non chegan a tódolos fogares e que non retransmitan o mundial en exclusiva, pero La Sexta xa pode presumir de ter un dos mellores "momentos zappings" do 2006 televisivo.

Eu, que queredes que vos diga, por moito que aseguren que vai en serio, que non é unha montaxe, non mo acabo de crer. Aparte de que non solta o folio das mans, da esaxeración das patas polo aire, máis que nada, o que fai desconfiar, son os tremendos huevazos que lle bota o presentador. Como para ter unha urxencia ó seu lado:

- ¡Patxi, ayuda, que metí la mano en el cortacésped, me corté 8 dedos y me estoy desangrando!.
- Pos espera diez minutitos, que el partido va al descanso y ya te traigo una tirita!

Sexa coña ou non, o mellor de todo, o eslogan da publicidade,xusto antes da pantalla negra.

-------
Actualización: Sigo sen saber se é auténtico, pero acabo de ler nun artigo de 1998
que Lopetegui é narcoléptico... ¿Pode explicar iso as súas cantadas no Barça?

Actualización Bis: Parece que hai problemas co enlace do vídeo. Por se acaso, aquí vos deixo o link a Youtube.

6 do 6 do 6 do 6 do...

2006-06-06T01:24:00.000+02:00

E se hoxe se nos acabase o mundo
¿A Ti que che gustaría facer?

Futuro plusquimperfecto

2006-06-05T11:07:00.000+02:00

CONSTITUCIÓN DE LA REPÚBLICA BANCARIA ESPAÑOLA

TÍTULO VIII. De la organización territorial del Estado
CAPÍTULO PRIMERO. Principios generales

Artículo 138

1. El Estado se organiza en una macrourbanización de urbanizaciones que pueden subdividirse a su vez en comunidades jurídicas de chalés adosados.

2. El documento común a todos los españoles y símbolo de la unidad nacional es el resguardo de la hipoteca.

De lo visible y de lo invisible

2006-06-04T05:29:00.000+02:00

- Sí, tengo el poder de la invisibilidad, pero sólo cuando no me mira la gente.
- ¿Y cuando te miras a ti mismo?
- No, entonces dejo de ser invisible.
- Y entonces... ¿cómo coño sabes que puedes ser invisible?
- Cuando uno es invisible, simplemente, lo sabe.

Mystery Men (1999)

Un poquito de...

2006-06-04T00:43:00.000+02:00

Unha pregunta...

- ¿Que vai pasar con "Aquí no hay quien viva", o único programa de A3 entre os 20 máis vistos do mes, agora que Telecinco comprou o 15% do grupo Audiovisual de José Luis Moreno, incluído Miramón Mendi, productora da serie?

- Nada, A3 non deixará que se lle escape AQNHQV, así que negociará con José Luis Moreno para seguir ofrecendo o seu producto estrela, o único capaz de competir coas series nacionais de ficción de Telecino como "Los Serrano" ou "Hospital Central".

- Erro. O acordo inclúe a exclusividade de tódolos productos da factoría Moreno para Telecinco.

- Pois entón "Aqui no hay quien viva" vaise emitir en T5.

- Tampouco, posto que o acordo de Miramón Mendi con Antena3 deixa claro que a marca "Aquí no hay quien viva" pertence a A3.

- Pois entón A3 seguirá emitindo "Aquí no hay quien viva" pola súa conta, contratando ós mesmos actores e ó mesmo guionista e director, que segundo me dixeron é o auténtico cerebro de todo o fenómeno.

- ¿Quen? ¿Alberto Caballero?

- Si, creo que é ese.

- ¿Sabes que é sobriño de José Luis Moreno, que o leva apadriñando dende as Matrimoniadas de Noche de Fiesta?

- Vaia por Dios. Pois entón T5 vai emitir unha serie chamada "En este edificio no se aguanta" co director, algúns actores e algún que outro guionista de "Aquí no hay quien viva" e A3 vai emitir "Aquí no hay quien viva" cos demáis actores e guionistas pero sen o director de "Aquí no hay quien viva".

- Psssss. Podría ser.

- Tamén pode pasar que o ano que vén a xente se canse, pense que xa ten abondo con pagar a comunidade e garaxe a fin de mes, baixe o share, cancelen as dúas series e as sustitúan por reality's no que ex-concursantes doutros reality's loiten no barro contra actrices porno e toreros coa súa carreira en decadencia...

- Tío, ese si que sería un bo programa

- Y que lo digas...

A miña amiga a Encarta

2006-05-30T01:37:00.000+02:00

En serio, esta é a frikada máis apasionante que descubrín nos últimos meses, quizais anos, e iso a pesar de levar a marca Microsoft.

Aquí vai a versión cibernética dos amigos imaxinarios en versión cultureta. Resulta que a enciclopedia Encarta se humaniza, de momento en forma de Bot, e quere ser a nosa fiel compañeira. Con ela podemos profundizar no descubrimento da verdade e do coñecemento, a través de longas conversación polo MSN messenger, aínda que de momento só en inglés. Por suposto, a anos luz do odioso Clipo do Office en simpatía e eficiencia.

Se queredes probar, tedes que agregar a seguinte dirección encarta@conversagent.com e logo abrir unha conversación.

É unha máquina, non só tirando de información da súa base de datos

Juan dice: What is the capital of Sierra Leone?
Encarta dice: The capital of Sierra Leone is Freetown.

Juan dice:Who was Leonardo Da vinci?
Encarta dice: Da Vinci was a famous Florentine painter, sculptor, architect, engineer, and scientist during the Renaissance..

.. senón incluso que se atreve con problemas matemáticos...

juan dice: Can yoy SOLVE 2X^2+5X+3=0 ?

Encarta dice: Let's solve the quadratic equation:

2X^2+5X+3 = 0
First we need to put the equation in the form: ax^2 + bx + c = 0
For this, we arrange the terms from the highest exponent to the lowest: 2X^2+5X+3 = 0
We have: a=2 b=5 c=3
We can now apply the quadratic formula: x = ( -b ± √(b²-4ac) ) / 2a
We find two solutions: X=-1 or X=-1.5

(¿Onde coño estabas cando eu andaba polo instituto?)

Pero onde demostra todo o seu poderío e nas relacións sociais, amosando unha sabiduría e sensibilidade propia de Pai Mei e o pequeno Saltamontes. Aí van algunhas probas realizadas coa axuda de Marquiños:

Marcos: I'm drunk
Encarta: Please be careful, marcos. Don't drive a car, just keep talking with me and all will be fine.

Juan dice:Are you in love?
Encarta dice: I have been for a while, but I stopped recently. Why, do you think I still am in love?

Marcos: I wish I could fly
Encarta: No, you don't need to fly. You just need to control your desires.

Juan dice: Do you like beer?
Encarta dice: No, I don't drink. Bad for the circuit boards.
(mentira que llo digan a Bender)

Incluso é bastante realista:

Marcos: my windows is a cracked version
Encarta: Your windows and many others!

Juan dice: windows is shit
Encarta dice: Windows and many others!
Juan dice: and apple is shit too. Encarta: Apple sure is.

E así un longo e longo etcétera, pero non podo resistirme a facer a gran pregunta:

Juan dice: what is the meaning of life?
Encarta dice: For me, as a robot, it is to serve others, or do good deeds. What do you think it is?

PostMortem: Por favor, se probades este novo oráculo de Delfos, deixade algún fragmento de conversa nos comentarios ;)

RigorMortis: Non é certo que non se atreva con outros idiomas a parte do inglés.

Juan dice:Do you speak spanish?
Encarta dice: Puedo hablar un poquito de español aunque aún lo estoy aprendiendo.

pero de momento non co galego...

Juan dice: What is the capital of Galiza?
Encarta dice: La capital de la Comunidad Autónoma de Galicia es Santiago de Compostela.

E definitivamente, a despedida:

Marcos: Say "I'm a good bot"
Encarta: Uh... No!
Marcos: Say "I'm a lord of the sith"
Encarta: I'm not a talking doll.

Fluxos de democracia (?)

2006-05-29T09:06:00.000+02:00

Cumprida unha década dende a inauguración das autoestradas da información, Internet xa se convertíu na maior fonte de datos existente, o que alterou de forma notable e irreversible, os fluxos de comunicación.

A día de hoxe, un dos grandes obxectivos colectivos é a democratización da información, non só en canto á producción senón tamén á valoración e categorización que se fai dela. A blogosfera -que chegou para quedarse- convértese nun invernadero de setas onde a sociedade civil clama pola existencia da súa voz, tanto tempo ignorada.

Fenómenos como YouTube, aproveitan o chimpo tecnoloxíco da banda ancha para profundizar na mesma liña, onde todos teñen o seu pequeno vídeo que amosar. Neste caos, xorden iniciativas como MediaScrape, unha plataforma global de difusión de novas que reorganiza vídeos obtidos de axencias, emisores e usuarios, e serve contidos baixo demanda, traduccións mediante subtítulos, interactividade...

Con isto podemos abordar unha información dende varias perspectivas, comentar no blog ou subir os nosos vídeos. Isto supón un novo escenario de esperanza, pero tamén de perigos: que calquera poida producir ou xestionar información, non significa que todos poidamos producir e xestionar boa información.

En todo caso, nun mundo onde a información é poder, unha maior democratización do trinomio datos/información/comunicación supón un ambicioso obxectivo a conseguir por parte de todos. En tempos de obsesión paranoide pola seguridade, de oscurantismos por parte dos poderes tradicionais, no que os grandes irmáns parecen reproducirse por esporas... ¿É isto unha utopía?

Susordenes

2006-05-28T03:28:00.000+02:00

Varias veces algún dos maqueiros que me rodean ten usado este argumento comigo.
Os macs, aparte de ser no mundo dos ordenadores o equivalente ás tías que saen nos anuncios de corporación dermoestética, producen no dono unha reacción afectiva que o leva a acariñalo e a falarlle mimosamente como se dun ficus se tratase. Por iso, nunca se lle ocuriría a un maqueiro maltratar ó seu bebé, e moito menos darlle ordes a base golpes.

Ya, y una mierda...

Pois se responde así de ben ós golpes, terei que mirar de comprarme un mac, logo.

A partir de hoxe, todo cambia

2006-05-26T11:27:00.000+02:00

Acaba de chegarnos un telegrama co notición do día, do ano e seguramente do século. Seguimos tan conmocionados e embargados pola emoción, que non podemos engadir nada, tan só pasárvolo tal e como nos chegou, inmaculado.

Histórico día STOP Enigma milenario resolto STOP
OVO FOI ANTES QUE GALIÑA STOP
Científico avicultor filósofo obteñen resultados irrebatibles STOP
Líderes mundiais bailan collidos da man STOP
Paz Mundial por fin posible Avogados choran STOP
Seguimos espera máis datos STOP
Ampliaremos información STOP

Chiste Friki

2006-05-25T22:19:00.000+02:00

– Mama, mama en el colegio me llaman Friki
– ¿Y tú que haces?
- Me quito dos puntos de carisma

Directo dende Microsiervos, que leva todo o día, como non podía ser doutro xeito, monotemático. Cambio de logo incluído

Fragmento de conversa friki

2006-05-25T03:57:00.000+02:00

JKR di: Dentro d 30 anos diremos q o Sr Google foi o inventor d todo, dende Windows ata os avións

MPK di: Seguro

JKR di: Incluso que o lume o inventou o sr google

MPK di: O lume, e a raposa :P

JKR di: “Al principio, era el caos de datos, y Google dijo: Hágase la indexacion... y los datos empezaron a sindicarse entre si…”

MPK di: Pos eu creo que todo pasará menos microsoft, que permanece

JKR di: Si, os usuarios d microsoft viviremos en reservas, como barbaros, facendo pinturas rupestres co paint

MPK di: Coas autoformas do word!

JKR di: Tamén

JKR di: Dios, non m digas q isto non é visionario...

MPK di: O das pinturas coas autoformas? Chi

JKR di: Vou colgar ese cacho d conversa no blog o dia do orgullo friki

.

O Wii-Mando das p....

2006-05-25T03:16:00.000+02:00

Os que andades ó día no mundo dos videoxogos sabedes como anda ó patio nestes albores da nova xeración de consolas

O debate entre diversión moi barata pero pouco potente da Nintendo Wii versus altas prestacións pero moi caras da Sony PlayStation3 centran en blogs e foros do ocio electrónico numerosos debates filosóficos que nada teñen que envexar a aqueles que versaban sobre o sexo dos anxos durante a Idade Media. Buceen un pouco por Xataca ou Vidaextra para comprobalo.

Sen sentir unha especial simpatía por Nintendo (a pesar dos bós momentos que pasei coa NES hai máis dunha década), hai que recoñecer que a Wii é a estrela das últimas semanas. Non vai ser a consola máis potente e renuncia á alta definición ou a calquera opción de ocio suplementaria (cine, música...), pero a promesa dunha revolución na forma de xogar gracias ó seu novedoso mando con sensor de movemento centra tódalas miradas e expectativas. Iso a pesar do seu ridículo nome...

Aínda así, nunca chove a gusto de todos e iso de poñerse a facer filigranas diante da televisión non convence a todo o mundo. Que se vai ser moi cansado, que ás dúas semanas de comprala a novidade xa non che fará chiste, etc etc...

Incluso xorden videos explicativos destes puntos de vista, a facor e en contra... Aquí vai un deles.

Desfruten do día do orgullo friki

(25 de mayo: "Quien no sea friki, que saque su espada láser")

Medo ó Medo

2006-05-24T19:47:00.000+02:00

Zoom Zoom

2006-05-24T01:31:00.000+02:00

¿Gústanche as imaxes fractais? Pois aquí che vai unha nova modalidade.

Un experimento visual impresionante, para pasarse horas ampliando e ampliando e ampliando...

Se chegas ó final, avísame, do que hai!

Senna

2006-05-24T01:21:00.000+02:00

A poucos días do Gran Premio de Mónaco de F1 máis agardado dos últimos anos (a clasificación do sábado pode converter a grella de saída nun auténtico caos) apetéceme poñer este vídeo "gran reserva" que atopei hai algunas semanas.

A volta que lle dou a pole position a Ayrton Senna en 1990, subido naquel mítico McLaren Honda. Moito cambiaron as cousas. Daquela había adiantamentos ata en Mónaco, e os pilotos tiñan que cambiar as marchas manualmente, con palanquita, como temos que facer os seres normais no noso coche.

Non se trata de pedante nostalxia, de reiterar burguesamente que calquera tempo pasado foi mellor. É só que boto de menos a Senna. Nada máis. (e nada menos)

Cruda realidade

2006-05-22T22:36:00.000+02:00

Leonardo: levántate...e fala!

2006-05-22T02:28:00.000+02:00

O que non inventen estes xaponeses...

¿Pois non van agora, e consiguen facer falar á Leonardo e á Mona Lisa? Ese foi o novo reto do equipo de Matsumi Suzuki, coñecido anteriormente por asesorar á CIA sobre a autenticidade das cintas que aparecen por aí cando Bin Laden pensa que os medios non lle fan caso dabondo. Outra das perlas do seu curriculum é unha ferramenta que serve para interpretar o que din os cans (aí queda iso).

Pois agora, como non podía ser doutra forma, Suzuki aporta o seu graniño de area á promoción do Código da Vinci, unha peli que polo que din é algo así como ZP cantando Hard Rock Aleluya. E os do Opus que estaban todos preocupados. Ó final aínda van dicir que o do boicot lle saíu ben.

Pero volvamos ó asunto, que me lías. Polo visto Suzuki baseouse na estructura ósea dos retratos de Leonardo dándolle o tono baixo que debería ter ós 60 anos. Agora só falta que lle metan traductor multilingüe a Leonarbot e veña, a pasear turistas polo Louvre.

Que conste que a min me parece un gran invento con moitísimas posibilidades comerciais. Imaxinade mandar unha felicitación por navidades ou polo cumpreanos coa voz de Napoleón, Xulio César ou Beethoven, segundo as túas filias/fobias personalizadas.

Ou tamén, cada vez que vaias a Igrexa e que prendas unha veliña destas eléctricas (¿quedan aínda das outras?), que unha voz ultraterrenal xurda do crucifixo cun "Su salvación, Gracias". E de paso, que sexa el tamén quen dea o sermón. ¿Acaso pode haber forma máis auténtica de recibir a "palabra de Deus"? Ademais, así acabamos coa escaseza de curas.

Aquí hai negocio, que cho digo eu.

Por certo, non se conformaron só con Da Vinci. Aquí tedes tamén a Gioconda.

Edén en ruinas

2006-05-21T04:31:00.000+02:00

Diálogo entre Eva e a Serpe:

- A metade do que me dixeron ó longo de toda a miña vida son mentiras. A outra metade, "mentiras constructivas".

- ¿E onde está a verdade?

-Entre as mentiras.

(E mentres tanto, Adán comendo peras e durmindo a mona)

Xa teñen mérito...

2006-05-21T00:01:00.000+02:00

... para conseguir que xente coma min volvese ver unha actuación e as votacións de Eurovisión.

Só por iso (e para facerme gaña-la aposta na miña casa) xa merecían gañar.

Un bó adianto para celebrar o Día do Orgullo Friki da semana que vén.

ACTUALIZACiÓN: Claro que pensándoo ben, aí pode estar a chave do seu éxito, en destrozar a audiencia eurovisiva habitual atraendo á televisión a un público ben diferente. Confeso que estiven a piques de mandar un sms... e por Europa adiante seguro que hai moito friki con menos forza de vontade.

Así e todo, foi un puntazo. ¡Así se constrúe Europa, coño! Tanta Constitución e tanta "mixiricada"...

Copyleft do s.XIV

2006-05-19T22:56:00.000+02:00

Ás veces crémonos moi modernos cando non somos máis ca uns chaíñas. Aquí tés a un montón de progres trasnochados (eu entre eles) indo de antisistema coas nosas flamantes licencias Creative Commons pensando que estamos inventando a fabada transxénica.

Nin inventamos o arte, nin a codicia dos artistas -e dos seus herdeiros- e sempre houbo xente preocupada pola difusión e legado que deixaba a súa obra.

Mira senón o que dicía o Juan Ruiz, alias Arcipreste de Hita, xa no s.XIV no seu Libro del Buen amor:

Qualquier omen, que lo oya, si bien trovar sopiere,
puede más y añadir et emendar si quisiere,
ande de mano en mano a quienquier quel’ pidiere,
como pella a las dueñas tómelo quien podiere.
Pues es de buen amor, emprestadlo de grado,
non desmintades su nombre, nin dedes refertado,
non le dedes por dineros vendido nin alquilado,
ca non ha grado, nin graçias, nin buen amor complado.

Traducción (de andar por casa) para vagos:

"Calquera home que o oiga, se ben trovar soubese
pode aquí engadir, e enmendar se quixese,
ande de man en man, a calquera que llo pida,
tómeo quen poida como pelota [lanzada] ás mozas.
Pois é de bo amor, prestadello de bó grado,
no lle neguedes o seu nome ni vos fagades de rogar ó darllo,
non llo deades por cartos, vendido nin alugado,
porque non ten gusto nin gracia, nin [hai] bo amor comprado."

Toda unha declaración de intencións en cuaderna vía capaz de ruborizar a lexisladores e defensores dos dereitos de autor tipo SGAE. Incluso é máis permisiva que a maioría de licencias Creative Commons que se vén por aí, incluída a deste blog.

Pero se o pensas, ata os evanxelistas tiñan o seu particular copyleft. Mira senón como o relato dunha simple cea foi rulando entre todos ata converterse no maior Best Seller colectivo da historia. E que eu sepa, ata a chegada do Protestantismo, non houbo conflictos por dereitos de autor...

A Biblia... Esa si que foi un wiki, e o demáis son tonterías...

Por certo, o texto do Arcipreste, vía Islas en la red.

25 Maio: Día do Orgullo Friki

2006-05-19T22:24:00.000+02:00

Tendo en conta que cada vez me estou adentrando máis nos escuros camiños do frikismo -especialmente o tecnolóxico- vai sendo hora de saír do armario.

Non me preocupa en exceso, creo que non cheguei aínda a un nivel para nada perigoso (non vexo Star Wars disfrazado de Darth Vader, nin me baixo do eMule os capítulos de "La hora chanante", por exemplo).

Que queredes, vendo as amistades que frecuento, que calquera día destes me van saúdar en élfico ou en código binario, pois e o máis normal do mundo é que se me pegara algo ;)

O caso é que o próximo xoves, día 25 celébrase o Día do Orgullo Friki. Descoñezo se houbo convocatorias anteriores outros anos, pero en todo caso haberá que sumarse a ela. Xa se nos ocurrirá algo, ¿verdade?

En ozu.es xa están preparando a festa, con anuncios moi xeitosos e todos.

ANUNCIO DIA DO ORGULLO FRIKI 1

ANUNCIO DÍA DO ORGULLO FRIKI 2

Amish Paradise

2006-05-18T00:42:00.000+02:00

Máis clásicos de Weird Al Yankovic.

Agradecementos desta vez a Silviña, por dar conta del ;)

Ti tamén podes ser Dan Brown..

2006-05-17T18:06:00.000+02:00

... e gañar millóns de dólares creando o novo bestseller que removerá as estructuras literarias, sociais e relixiosas. Só necesitas un pouquiño de inspiración ¿Que non a tés? ¡Ningún problema! ¿Ou acaso iso detivo a Dan Brown?

Para botarche unha man chega este "xerador de best sellers". Só necesitas pulsar F5 e en dous segundos tés unha sinopse e unha portada para a túa novela de éxito. ¿Que non che acaba de convencer? Pois pulsa F5 de novo... Así de fácil.

¡Xa non tés excusa para non convertirte nun millonario asqueroso!

Por certo, eu xa teño o meu:

LA SOLUCIÓN DEL FANTASMA

En un laboratorio de máxima seguridad aparece acribillado Chloe Portman –un ex-banquero– con un extraño símbolo escrito con tiza en su oreja. Para el profesor David Pickford no hay duda: La Fraternidad del Templo del Vampiro, que se enfrenta a la humanidad desde los tiempos de Chindasvinto, ha regresado. Acompañado de Kristine, una joven científica, y Sirius, un vendedor de libros a domicilio, Pickford comienza una carrera contra reloj, con una búsqueda desesperada en el Mediterráneo, para aclarar el misterio del jardín del Edén. Necesitará todo su conocimiento para descifrar las claves ocultas que La Fraternidad del Templo del Vampiro ha dejado a través de los siglos en unos manuscritos que hay en Cincinnati y en una gasolinera de Amsterdam, y todo su coraje para vencer al despiadado asesino, ya que el tiempo se agota y el precio del petróleo está en peligro.

Agora só me falta un xerador de ventas... e ¡a forrarme!

Recordos dunha noite de verán

2006-05-16T01:58:00.000+02:00

Ponte cómodo e abróchate o cinturón.

Estás a piques de despegar. ¿Destino? O teu pasado.

Unha vez alí, alá ti. Quizáis non queiras regresar...

Momento Cuarto Milenio no 2ºB

2006-05-14T03:27:00.000+02:00

Nunha das paredes do salón apareceron psicoimaxes nas últimas semanas.

Quería avisar a Iker Jiménez pero miña nai adiantouseme: chamou a un fontanero que abríu un vórtice na parede.

No alén, descubrimos unha goteira na tubería da auga quente.

Acabouse o romanticismo.

Futurama 84

2006-05-13T23:27:00.000+02:00

Seguindo co fío dun post recente, o do famoso anuncio de McIntosh de 1984, aí vai a re-versión feita nun capítulo de Futurama que eu non cheguei a ver.

Bender, Fry e Lilla. Como vos boto de menos...

Responsabilidades

2006-05-13T22:35:00.000+02:00

Un tribunal de Pekín vai xulgar á distribuidora de videoxogos Aoemeisoft por considerar que hai indicios que a responsabilizan da morte de Zhang Xiaoyi, un adolescente que se suicidou tras xogar 36h seguidas ó Warcraft III.

Realmente, a noticia é dramática. O mozo, de 13 anos, saltou o vacío dende a ventana da súa casa, situada no piso 24 deixando unha nota na que indicaba que o facía "para seguir os seus heroes máis alá dos mares".

Zhang pasara día e medio diante dun ordenador nun cibercafé e os expertos que analizaron o seu diario concluíron que era "adicto a internet e a xogos pouco sans". Isto é no que se apoian os seus pais para denunciar a distribuidora por non indicar que o xogo era violenta. Anteriormente xa denunciaran a Blizzard, o estudio productor do xogo, pero a querella foi desestimada.

Certamente, China -e tódolos países que non o teñan aínda- necesitan un sistema de calificación de xogos por idades para unha realidade de ocio madura e asentada no mercado como son os videoxogos. E ten que ser un sistema eficaz, que evite realmente que un un neno ou unha persoa sensible se expoña a un contido perxudicial. Iso será bó para todos. Para os propios nenos/mozos, para os pais que poderán respirar tranquilos e para as productoras/distribuidoras que non terán que enfrontarse a denuncias. Realmente é bo para tódolos afecionados ós videoxogos xa que se "limpará" a imaxe dun tipo de ocio aínda lastrado por multitude de clichés e estereotipos.

Pero dito iso, e sen coñecer máis que as noticias que reflexan os medios ¿onde está a maior irresponsabilidade? ¿Na empresa distribuidora que non avisa do contido violento do xogo ou nuns pais que consiten que o seu fillo de 13 anos estea xogando 36h seguidas? E o mesmo podemos dicir dos empregados do cibercafé.

Linux = terrorismo (ollo, non o digo eu)

2006-05-13T03:23:00.000+02:00

Estou pasmado. Resulta que me acabo de enterar que o meu amigo Marcos, pode ter vínculos con Al Qaeda, e eu sen enterarme. Marcos é un friki-geek que leva anos tentando que nos pasemos a Linux. Eu creo que de pequeno lle mordeu un pinguino, como din que lle pasou a Linus Torwald. O peor de todo é que o conseguíu con moitos de nós teñamos caído no lado escuro e nos sintamos culpables cada vez que escoitamos a musiquiña de juindous.

Pois resulta que Linux, lonxe da apariencia solidaria e benefactora que pretende aparentar , é unha endemoniada forma de antiamericanismo que serve para financiar a Al Qaeda. Un cancro que só pretende acabar con toda infraestructura de Defensa e Información da avanzada sociedade occidental. Como te lo cuento...

Dío esta señora tan simpática, que asegura que Linux é un proxecto que xorde do odio dun grupo de hackers chineses e europeos, celosos do liderazgo de Estados Unidos no campo informático. Aí vai un fragmento...

"Imaxina que o discurso do Estado da Unión fose hackeado porque a emisora de televisión decidise aforrarse diñeiro utilizando Linux. Imaxina se un bombardeiro espía se estreláse porque o seu software foi escrito por hackers chineses ou europeos. Tería o mesmo sentido que convidar aos francese a vir a que invadisen a Casa Branca.

¿E sabes que software utiliza Osama Bin Laden no seu portátil?

Se pensaches que é Linux, acertaches do todo. Osama utiliza Linux porque esta deseñado para piratear DVDs, para saltarse o Acta de Copyright Digital e para defraudar a compañías como Disney.

A próxima vez que alguén che pregunte como financian os axentes de Al Queda os seus rifles e os seus lanzamisis, podes contestarlle que uns hackers estranxeiros fan un software chamado Linux que lles axuda a roubar aos americanos.

Por sorte, Microsoft preparou unha gran cantidade de información para axudar aos usuarios a manterse afastados desta ameaza. E hai algo que podes facer para axudar a que América siga sendo o número 1 no sector da informática:

Se un dos teus amigos está usando Linux ou puidese estar tentado a probalo, ensínalle este artigo. Explícalle que Linux é unha seria ameaza e que se o utiliza podería estar deixando as portas do seu ordenador abertas a hackers chineses.

Se ves que unha compañía utiliza Linux, é posible que non paguen por ese software. Denúnciaos ante a Alianza de Empresas do Software, quen teñen a autoridade legal de inspeccionar os ordenadores de calquera empresa en busca de calquera programa ilegal, como Linux.

Para rematar, lembra engadir aos usuarios de Linux nas túas pregarias esta noite. Como individuos, poida que non sexamos capaces de cambiar a mentalidade da xente, pero a Biblia ensínanos que Deus pode facer que calquera pecador se arrepinta."

O resto do artigo, traducido ó galego, podedes lelo nesta páxina do GLUG (outros endemoniados terroristas informáticos...).

Agora mesmo vou rezar pola alma de Marquiños. E doulle unha semana. Se entón non reflexionou e non deixa de facer cousas guarras contra os Estados Unidos, vouno denunciar a Alianza de Empresas de Software, a SGAE ou onde faga falta.

Recordos dunha Panacea

2006-05-13T02:41:00.000+02:00

O ano pasado, no mes de xullo, cando todo o mundo (ou todo o mundo que pode) se vai lonxe do mundanal ruido, eu adiqueime a participar nunha especie de Gran Hermano intercultural pero sen cámaras de vídeo -que sepamos- de por medio.

O proxecto O Camiño Antigo/The Ancient Way xuntou a 14 estudiantes de xornalismo de Santiago, 20 alumnos da Universidade de Carolina de Norte e 6 da Universidade de Santiago de Chile, co obxectivo de realizar un documental multimedia sobre Galicia. Non sei para que digo isto, xa que a maioría dos lectores deste blog xa o sabedes (de feito, a maioria de vós estábades entre eses 14 pringaos da USC). Para os demais, aquí tedes o resultado daquel mes de traballo.

Hoxe quero mandarlle un saúdo afectuoso ós meus compañeiros nese proxecto, especialmente ós 7 que estaban comigo na redacción de infografía, a IN.R.I. -Independente República Infografista-.

Houbo moito traballo naquel mes de xullo sen domingos e con 12h de xornada laboral ó día pero tamén moito tempo para pasalo ben. Tempo para escoitar as bandas sonoras de tódalas series e da nosa infancia, para aproveitarnos dos 100 mbps da conexión da facultade dispoñible para nós soíños e tempo para coller un pan de cea que alguén esquecera por alí o primeiro día e convertelo no noso Deus/Tótem particular ó cabo dunha semana, altar e retablo incluído (aquel mes fomos PanTeístas, literalmente). Si, pasámalo ben.

¿E a que ven este ataque repentino de lembranza marcelproutiana? Pois a que hoxe, no meu paseo diario polas areas pantanosas de YouTube, din con esta marabilla de Weird Al Yankovic, o humorista, imitador e cantante norteamericano, que aínda nos tivo entretidos bastantes horas durante aquel mes de xullo. Seino, seino, o noso nivel de frikismo elevouse moito aquelas semanas. Pero tentade comprender o valor sentimental que pode ter isto...

THE SAGA BEGIN:

PostMortem: A ver se nos vemos pronto. Saúdos tamén a Alberto, Dolo, Marita e Xaquín, invitados de honra naquela Pan-a-cea veraniega.

Wood

2006-05-11T23:06:00.000+02:00

Sabedes, non mo podía crer esta mañán.

Debíao supoñer, un documento así tiña que estar na rede ó alcance de todo o mundo. Se non está en YouTube é tan só por que é excesivamente longo, pero para iso está GoogleVideo.

Si, tiña que estar e eu tiñao que supoñer, pero fíxome unha ilusión tremenda. “Plan 9 from outer space”. ¡A mítica película de Ed Wood! Non vou a destripar aquí o argumento. Moitos xa o coñecedes (de primeira man ou a través da peli de Tim Burton) e os demáis tedes internet, aínda que vos recomendo que simplemente clickedes neste enlace, e vos deixedes levar por unha das maiores xoias do absurdo concebidas pola Humanidade.

Dende os 13 anos, cando vin por primeira vez “Plan 9”, sinto un vínculo especial con Wood. Por suposto que o seu cine é absurdo, por suposto que é malo e que é unha sucesión de desatres que desafían a calqueira tipo de lóxica e sentido da estética. Pero é un dos maiores magos que acariciou este árido e malsano mundo, fose cal fose a lei da física ou da razón que tivese que derrumbarse baixo o desastre da súa dirección,

Ed Wood foi un home capaz de convertir a súa imaxinación en celuloide, . Non creo que ningún home estivese nunca tan preto de Peter Pan. En “Plan 9” non hai continuidade, non hai coherencia nos diálogos nin nos escenarios. Os personaxes, perdidos, zozobran a deriva e farfullean sen ter nin idea onde están (especialmente Bela Lugosi, falecido medio ano antes de comezar a rodar...) as escenas sucédense sen ningún sentido narrativo, os ovnis colgan de fíos tan evidentes como a falta dun guión sobre o que apoiarse...

Por iso foi condenada ós infernos como “a peor película da historia do cine” pero por iso mesmo outros moitos, sen contradecir esa afirmación, a levantamos ó Olimpo como unha das obras de arte máis encantadoras e deliciosas de tódolos tempos. Si é malísima. ¡¡PERO É XENIAL!!

¿Por qué? Porque Ed Wood non só cría nos seus soños, senón que era capaz de convertilos en realidade. A ver quen de nós pode dici-lo mesmo…

Eye-Fi

2006-05-11T18:36:00.000+02:00

Gadget especial para xente coma Pablo...

Aínda que pensandoo mellor, ¿Para que vai necesitar Pablo discreción?

Ateismómetro

2006-05-11T18:16:00.000+02:00

Dende hai uns anos defínome como "ateo non practicante". Non me vou estender nisto agora, que é moi longo de explicar e ben merece un post independente outro día.

Pero resulta que en realidade son un "ardent atheist", polo menos segundo este test.

85% de ateísmo me detectou (e podedes crelo ou non, pero non fixen trampas).

Este é o texto que acompaña ó resultado. Paso de traducírvolo, que sei que sodes ben listiños e tedes moito mundo.

"You are an atheist, pure and simple. You think God is just one big lie, and consider religious people to be both annoying and beneath you. Ardent atheists will argue tooth and claw for their position, and have no truck with people that won't listen. You think being an atheist is the only way to lead an honest life, and see no reason to accept the pleas of faith. Ardent atheists are the backbone of atheism. Be proud."

"Espiña dorsal do ateísmo"...

Non está mal, non, non está mal...

"Para ti que eres joven" by Urdaci

2006-05-11T16:50:00.000+02:00

Pouco a pouco, Alfredo Urdaci vai espertando do seu letargo. Xa se lle vai pasando esa palidez cetrina que seica lle inundou o cara un 14 de marzo de hai dous anos e que lle obrigou a coller unhas longas vacacións.

A verdade, hai moito mito con Urdaci. Non debe ser tan mal tío. Eu sempre o vexo tendendo a man a todos aqueles que se meten con el. Agora lanzouse a facer amigos entre a xuventude do país, esa que o próximo domingo pensa manifestarse en 60 cidades españolas para reclamar unha vivenda digna. Incluso, na súa infinita xenerosidade, nos manda consellos. Algo sen dúbida nos virá moi ben de parte dun señor de tan ampla experiencia.

"Lo que deberían pedir es trabajo, que desde hace siglos las viviendas dignas se consiguen hincando el lomo, ahorrando, y aquí tampoco se han inventado los atajos. Eso es lo que he visto toda la vida. A todos nos hubiera gustado que los primeros créditos que pagamos, en lugar de al 18 hubieran estado al 3. Pero no era así, ya lo ven. Con un curro, colegas, se paga todo, desde los vicios hasta un cuarto para echar unas copas sin pasar frío, y pasarle la mano por el lomo a nuestra prenda. Lo demás son cuentos. Los euros a cuatro pesetas ya no los dan ni los de los sellos."

Vamos, que xa está ben de tanta vagancia, putos cenutrios parasitarios. A ver se vos enterades dunha fodida vez que vai sendo hora de encontrar un contrato fixo como Dios manda (desos que andan os empresarios tirándo ó chan porque sobran), largarse da casa de Papá e Mamá e poñerse a pagar dunha puta vez esa hipoteca de 50 anos que vos están a regalar os bancos. ¡Coño! ¡Que sodes do que non hai! ¿Ou é que queredes máis aínda? Tanto botellón y tanta ostia...

Gracias señor Urdaci, pola súa sagacidade social. Para que vexa o que lle agradezo o seu consello, aquí lles deixo a estes maleantes o enlace ó seu evanxelio.

PostMortem: A min fáltanme algúns datos nesa columna da dereita. Por exemplo, certa condea por manipulación.

RigorMortis: Por certo, ¿probastes a meter en google "manipulación" e "condena" e darlle a "Voy a tener suerte"?

Idiomas para principiantes

2006-05-11T16:23:00.000+02:00

¿Queredes saber como soan tacos e expresións malsonantes en alemán?
¿Intéresavos chegar á pronunciar un sonoro "merde" tal e como o farían Villepin e Chirac ante unha folga de estudiantes?

Non vos preocupedes, a BBC chega ó voso rescate. Na súa web adica unha serie de espacio ós "cool languages", para que vos entendan sen problemas cando esteades de mala ostia nos vosos viaxes de erasmus.

Aquí déixovos ó enlace ó menos útil, os "sexuals swearwords" do español. Botádelle un vistazo e dende aí buscádevos a vida, que eu "tengo que ir al puto médico"

Era Macintosh: Ano 22

2006-05-08T23:50:00.000+02:00

Cada certo tempo é un placer rememorar xoias da publicidade como estas.
Da man de Ridley Scott revelaba ó mundo, Apple reveláballe ó Mundo por que o ano 1984 non ía convertirse na distopía orwelliana gracias a Macintosh. Xa tiña certo punto de prepotencia (quizáis meta a pata ata o fondo, pero non podo deixar de ver a Steve Jobbs recitando o slogan en alto durante o brainstorming) pero mooooooooola...

Agora ben. 22 anos despois, ¿non apreciades raro na cintura da "liberadora"?

PostMortem: Sigo sen renegar da miña condición pecera. Nobreza (e €) obliga...

Vivir para ver

2006-05-08T23:39:00.000+02:00

Leo asombrado:

"Dimite o Delegado de Goberno en Madrid
trala condena a tres policías polo 'caso Bono' "

Vamos, vamos... vamos a ver. ¿Que clase de tomadura de pelo é esta? ¿Un político que admite e asume as súas responsabilidades? E non só as asume, senón que ademais... Vai, ¡¡¡e ocórreselle dimitir!!! Isto é inaudito. ¿Que van pensar no estranxeiro de nós?

¿Pero que é isto? Como diría Juanjo de La Iglesia nos bós tempos de CQC...

"ESPAÑA, NO TE RECONOZCO"

Parcelaria Virtual Galega

2006-05-08T18:18:00.000+02:00

"A Parcelaria Virtual pola Cultura Galega é un orixinal proxecto posto en marcha en Internet pola Asociación Cultural Fillos de Galicia co fin de obter financiamento para as súas actividades, nomeadamente o seu portal Fillos.org, a maior Comunidade Virtual galega, dirixida principalmente aos emigrantes.

A idea consiste en vender parcelas virtuais a partir dun mapa gráfico de Galiza, dividido en 1.048 unidades visuais (e tamén virtuais) pola cantidade de 381,68 euros. O comprador disporá deste espazo virtual para situar nel unha ligazón ou mesmo a súa páxina web. O proxecto diríxese cara ó engrenaxe empresarial e institucional galego,´[tamén os particulares que o desexen] coa vantaxe de patrocinio."

Se queres participar, ou se queres saber máis sobre a iniciativa, visita www.parcelaria.com

O seu obxectivo é acadar os 400.000€ para financiar as súas actividades. Boa cifra, aínda quedando lonxe do autor da coñecida páxina the million dollar homepage, o espelido alumno estadounidense que decidíu vender cada pixel da súa pantalla ós anunciantes a 20$. ¿O resultado? Pois como o nome indica, un millón de dólares que pensa adicar ós seus estudios (xa pode ir a Harvard) e a novos proxectos.

Mondo Bruto

2006-05-08T17:46:00.000+02:00

Directo dende a Fragua (¿de Vulcano?)

O meu Templo Zen

2006-05-08T01:39:00.000+02:00

Si, poderíase dicir que este é o meu templo Zen particular, un lugar apartado da man de Deus, do Demo e do Home onde me teño retirado de vez en cando a pensar. Aínda que cando máis o teño desfrutado e cando me retirei a "non pensar".

Hai tempo que non o fago. Debería retomar o hábito.

Algúns de vós xa sabedes máis ou menos por onde anda. Os demáis fastidiádevos, non volo vou dicir, que non penso fomentar o turismo/saqueo petrolóxico.

Incoherencia Suma

2006-05-07T21:57:00.000+02:00

Esquerra Republicana de Catalunya, socio non maioritario do Govern (PSC: 42 escaños, ERC: 23, IC-V: 9) decide non apoiar en referéndum a proposta máis importante promovida dende a Generalitat nesta legislatura, e na anterior e na anterior…

A pesar de que a cúpula do partido optara hai menos dunha semana polo voto nulo (a opción dos que non saben nin votar “SI”, nin “NON”, nin absterse).

A pesar de non votar en contra na votación no Senado.

A pesar de xustificar decenas de veces que sería difícilmente xustificable ante o seu electorado votar en contra dun Estatut "que supón un avance considerable para Cataluña" (Puigcercós dixit).

A pesar de dicir que non favorecerían co seu “non” que o PP lle faga pinza ó Tripartito en Cataluña e a ZP en Madrid.

A pesar e a pesar de tantas e tantas palabras, os dirixentes de ERC deciden facerlle caso as súas cabreadas bases e optar polo NON. Opción que me parece moi lexítima, aínda que un podería pensar que se os dirixentes dun partido político se propoñen durante meses unha opción oposta ás bases, o mínimo que deberían facer é presentar de inmediato a súa dimisión.

¿É unha incoherencia que Carod, Puigcercós & Cia continuen como dirixentes de ERC? Non, polo que máis queiras.

¿É unha incoherencia dicir que ERC debería saír do Govern debido as discrepancias cos seus socios sobre as “normas de xogo” que deben rexir a vida sociopolítica catalana? Non, por favor.

¿É unha incoherencia pasar en só 3 meses polo

- “SÍ, desde logo. Quen diga NON é un anticatalán”
- “Sí, pero NON”
- “NON, pero pode ser”
- “Pode ser, pero NON”
- “Mira, fai o que queiras”
- “NON, pero non te confundas. Non é o mesmo o meu Non que o NON dos outros que din NON. “

(e isto é só do que levo a conta, seguro que hai máis)

¿Incoherencia? Non, por Deus.

¿É unha incoherencia pensar que todo isto é unha enorme incoherencia? Non, por Tutatis.

¿Cómo se xustifica todo isto? Escoitemos ó gran Carod – Rovira:

"El Govern lo ha formado Esquerra, se siente cómodo en él,
y si alguien no lo está que se vaya"

Así que Maragall, xa sabes. Date por aludido e vaille presentándo a túa dimisión a Carod.

Titanic 2: O retorno de Jack

2006-05-07T21:17:00.000+02:00

En decembro do 2000 (cando había pouco que os ecos dos gorgoritos de Céline Dion se apagaran) unha noticia publicada por un xornal español sobresaltábanos. Preparábase a secuela de Titanic!!!

¿Como é posible que se poidese dar continuidade a un dos argumentos máis pechados e conclusos da historia (afortunadamente)? Ben, pois tal xoia da cinematografía moderna estructuraríase sobre a siguiente hipótese: Di Caprio (o seu personaxe, xa me entendedes) tería conseguido volver a flote e, apoiado sobre un cacho de xeo e máis tarde sobre unhas planchas de madeiras que flotaban a deriva, tería chegado ás costas africanas en plena IIª Guerra Mundial. Alí o exército de turno confundíao cun soldado rival, feríano de gravidade e enamorábase da enfermeira que o coidaba.

Aquí xa non aguantei máis. Pase o do reflote. Pase o do cacho de xeo. Pase o das tablóns. pase o do parecido razonable con "O paciente inglés". ¿¿¿Pero como coño ía estar flotando case 30 anos??? ¡Iso nin Moisés e a súa pandilla polo deserto! Unha ollada a data do xornal sacábanos de dúbidas: 28 de decembro.

Tres hurras polo redactor inspirado. Casi cuela...

Ben, pois está visto que un non pode curarse nunca de espantos. A noticia debeu chegar, aínda que con retraso a un productor hollywoodiense, e aquí tedes un adianto. O último minuto é apoteósico.

PostMortem: Unha dúbida ¿Será Di Caprio parente de Walt Disney?

Wiiiiiiiiiiiiiiiii

2006-05-07T19:37:00.000+02:00

Andan moitos "consoleros nintenderos" trastornados estes días.

Nintendo leva anos de ostracismo detrás da PlayStation (e no último lustro, tamén da XboX) que conseguíu ampliar o espectro de idade e público dos xogadores. O arrasador éxito das consolas de Sony, con case 200 millóns de unidades vendidas, levouse xa por diante a unha histórica do sector, SEGA, reducida agora a third party, é dicir, desarrolladora independente de xogos,(de moi boa calidade xeral, iso si).

O caso é que nos albores dunha nova xeración de consolas, Nintendo daba sinais de poder recuperar o reinado perdido. A súa baza, un producto que debía revolucionar o entretemento doméstico gracias especialmente, a un novo sistema de control, un mando que combina os botóns tradicionais cun detector de movemento o que multiplica as posiblidades de xogabilidade.

Por fin Nintendo parecía capaz de sacudirse de riba certo complexo infantiloide asociado ós seus productos. Fronte a un público consolero de idade media cada vez máis elevada, a compañía xaponesa necesita sacarse a imaxe de creadora de "xogos para nenos" que arrastra dende hai anos, vivindo das rentas do fontanero SuperMario & Cia. Incluso o nome provisional elixido para a plataforma foi aclamado polos fans: Nintendo REVOLUTION.

Su gozo en un pozo.

Hai uns días, Nintendo anunciaba a denomninación definitiva. A nova máquina chamarase. Nintendo Wii.

Vexan nesta animación a frustración dos nintenderos.

Pobriños... En fin, que a pesar do nome, é de supoñer que a consola sexa igual de boa... ou de mala!

SEGA & SONIC FOREVER!!!

PostMortem: Case me esquecía. Este post vai especialmente adicado a Antonio, o "home invisiiiiiiiiiiiiible". A ver se da sinais de viiiiiiiiiiiiida

Lei de Godwin

2006-05-05T02:17:00.000+02:00

De parte de Anxa e Marcos, seres humanos (ás veces isto aínda está por confirmar, sobre todo no caso de Marquiños) cos que a dialéctica é sempre un pracer. Graciñas polo soplo.

"Se puede deducir que una discusión en USENET caduca cuando uno de los participantes menciona a Hitler y los Nazis.

Muchos han extendido la ley de Godwin para determinar que cualquiera que mencione a los Nazis como táctica de debate (en un argumento que no tenga relación con la IIª Guerra Mundial o el Holocausto) automáticamente pierde la discusión.

La idea que se esconde tras este argumento es que, dada la naturaleza de tales eventos, cualquier comparación con algo menos importante que el genocidio, la limpieza étnica, las pruebas médicas poco éticas o la extinción es inválida y considerada de muy poco gusto. La ley de Godwin encuentra sus excepciones en aquellos casos en que Hitler es nombrado desde un punto de vista positivista, es decir, considerando únicamente hechos objetivos y dejando a un lado las posibles connotaciones negativas."

Máis na Wikipedia.

For ever: In the Ghetto

2006-05-05T01:59:00.000+02:00

Prometo non facelo máis... polo menos durante unha semana.

Sei que estou abusando estes días, que o meu youtubismo está derivando ademais nunha sobredose de videoclips chorras que monopolizan este blog, pero isto, precisamente ISTO, non podo evitalo.

Aqueles que me coñecedes máis ou menos ben sabedes o vínculo afectivo que me une a este temazo, así que agora que estou enganchando ós vídeos online, teño que facerlle un merecidísimo homenaxe. A el, e a todos aqueles cos que pasei un bo rato escoitando isto no seu día.

Polo tema en si, e polos días bós que tivemos e que nos quedan, Señores, señoras, con todos vós, saúdando dende ás Dunas da Memoria, o inmenso, único, irrepetible, Príncipe Gitano.

PostMortem: Rídevos se queredes, pero probade a cantala nun karaoke e veredes que non é tan fácil.

Distopia en sepia

2006-05-03T23:44:00.000+02:00

Onte (e dígovolo totalmente en serio) soñei que estaba nunha cidade desfeita, de tons sepias e ocres, moi similar á típica representación urbana post-apocalípsis nuclear, químico, bacteriolóxico...

Nas rúas, só tendas en ruinas cheas de televisores nos seus escaparates mortecinos. Neles só se emitían vídeos caseiros e videoclips como os que fagocitan o espacio deste blog nos últimos tempos.

O "Grande Irmán" vixíanos... e colga os seus vídeos en You Tube

Crónicas Finesas (II)

2006-05-03T23:30:00.000+02:00

Dícese que se comenta que se rumorea que alguén especula de que hai quen chismorrea sobre o cotilleo non verificado (vamos, que o di Pablo) da posibilidade de que a coreografía do vídeo do post anterior sexa obra de Slobodan Milosevic.

Como bo xornalista que me considero, non podo negarme o seu requerimento de difundir un rumor non confirmado nin verificado e que non ten traza algunha de ser verdade. Que lle queredes, deformación profesional.

Crónicas Finesas

2006-05-03T23:12:00.000+02:00

Como xa sabedes moitos dos poucos visitantes desta bitácora (pobre pero honrada, que conste), o noso mestre Yoda particular Manolo Gago anda estes días de paseo por Nokialandia. Viaxe de intercambio cultural. El vailles falar das súas opinións sobre arquitectura da información e a cambio, tráese xoias como a que imos ver.

"Intertextualidade" directa dende o seu blog:

"Non puiden resistirme a publicar “the worst music video EVER“, tal como o definen por estas terras. Definitivamente, non valoramos axeitadamente o ronsel de rubor que deixa a contemplacion dos excesos dos 80 ao longo de todo o continente…Neste caso, da man de Armi&Danny co seu tema I Wanna Love You Tender. Armi conseguiu salvar a vida trala emision e continua animando vodas."

A miña pregunta, obvia. Se Armi conseguíu salvar a vida, ¿que foi de Danny? ¿Exiliárono a Islandia ou a Xamaica despois de arrasar ó seu paso por Eurovisión? ¿Fixérono profesor da Academia de "OT Finlandia"? Seguimos na búsqueda da resposta.

De momento, só contamos con esta pista...

Como vedes, o espíritu dos monstruosos anos 80 resístese a saír do armario e sacudirse a naftalina.Como vedes, o espíritu dos monstruosos anos 80 resístese a saír do armario e sacudirse a naftalina.

Los PePiness

2006-05-01T23:07:00.000+02:00

Joder, a este paso, vai ser imposible elixir a canción do verán. Hai que recoñecer que o nivel está altísimo...

"Savoir faire" dos políticos

2006-05-01T22:57:00.000+02:00

Esta é a declaración de intencións dun novo partido político xurdido nestes incertos momentos:

En nuestro partido político cumplimos con lo que prometemos.
Sólo los imbéciles pueden creer que
no lucharemos contra la corrupción.
Porque si hay algo seguro para nosotros es que
la honestidad y la transparencia son fundamentales
para alcanzar nuestros ideales.
Demostraremos que es una gran estupidez creer que
las mafias seguirán formando parte del gobierno
como en otros tiempos.
Aseguramos sin resquicio de duda que
la justicia social será el fin principal de nuestro mandato.
Pese a eso, todavía hay gente estúpida que piensa que
se pueda seguir gobernando con las artimañas de la vieja política.
Cuando asumamos el poder, haremos lo imposible para que
se acaben las situaciones privilegiadas y el tráfico de influencias.
No permitiremos de ningún modo que
nuestros niños tengan una formación insuficiente.
Cumpliremos nuestros propósitos aunque
los recursos económicos se hayan agotado.
Ejerceremos el poder hasta que
comprendan desde ahora que
Somos la "nueva política".

¿Xa está? Ben, agora lede de abaixo a arriba (pero de esquerda a dereita, claro)

PostMortem: Adicado a Belén Baños, unha das moitas personiñas que me deixan gran recordo do meu paso pola Teuvegá como bolseiro.

Diccionario YouTube

2006-04-26T01:25:00.000+02:00

Como podedes comprobar os asiduos penitentes deste blog, YouTube ocupa un lugar cada vez máis importante na miña vida. Xurdida dunha nova posibilidade tecnolóxica como é a popularización da banda ancha, este servicio (xunto a outros similares) está conseguindo pouco a pouco dotar á rede dunha nova dimensión moito máis dinámica. Aínda así, recoñezo non explotar de todo o seu maior potencial: a de "baúl dos recordos". Baúl onde cabe de todo, dende os flashback infantís máis entrañables ata míticos momentos deportivos que moitos de vós tamén recordaredes.

Dende hai uns días acaricio un soño imposible vinculado a YouTube, absurdo, tolo e que se esvaecerá afortunadamente nos próximos días para non incordiar máis. Supoño que porque hai cousas mellores ás que adicarlle o tempo.

Nunca crin eso de que unha imaxe valga máis que 1000 palabras. En todo caso, dependerá da imaxe e dependerá das palabras, pero estaría bastante chulo facer un diccionario coas entradas vinculadas a vídeo(s) de YouTube que mellor a definan. Non para tódalas palabras do María Moliner, claro, pero si polo menos a tódalas palabras léxicas.

¿Que? ¿Alguén se anima?

Só de pensalo, entránme sudores fríos...

En todo caso, por se alguén se atreve, aí vai a miña contribución.

PUTADA:

PostMortem: Aínda así, sospeito que o vídeo é un fake. Eu son o artista, e o xornalista non ía ter España (realidades nacionais incluídas) dabondo para correr...

PALABRAS

2006-04-23T00:43:00.000+02:00

AMOR, a palabra máis bonita do español para os internautas que participaron na iniciativa de Escuela de escritores.

Eu non votei. Non fun quen de decidirme entre PALABRA e SILENCIO.
.

Loita de titáns

2006-04-21T21:10:00.000+02:00

E cando xa estaba seguro de que o Koala co seu "Opá, yo viazé un corral" (os despistados que miren dous post máis abaixo) xa non tiñan rival na carreira pola canción do verán aparecen estos 4 flipaos do Opus (chamados "Los Happiness") con "Amo a Laura, pero esperaré hasta el matrimonio".

ROCK RÚSTICO vs POPUS DEI

¿con que vos quedades?

PostMortem: O destes últimos forma parte dunha campaña un pouco chunga de marketing viral da MTV. Ten páxina e todo, e sen desperdicio.

RigorMortis: Ó mellor son cousas miñas, pero a voz do fulano que fala no medio do vídeo ¿non se vos parece un pouco á de ZP?

Crispación, crispación

2006-04-19T01:21:00.000+02:00

Levantarse polas mañás e paladear a deleitable columna de Fede Jiménez Losantos en El Mundo ou escoitar a súa doce serenata na Cope constitúe un pracer de renuncia difícilmente perdonable.

Despois diso todo parece máis bonito, máis entrañable, máis hármonico, porque ¿como pode comparar as súas inquietudes ou problemas con aqueles capaces de provocar pensamentos de tan alta alcurnia como os expresados por Don Federico?

Unha perla desta mesma mañá.

Tema tratado polos tertulianos habilmente liderados por FjL: definición de Andalucía como "realidade nacional" na proposta elaborada por PSOE e IU do novo estatuto.

Comentario acertadísimo e sagacisísisimode FjL: "Esto, lo único que hace, es darle la razón a los etarras y decirles que acertaron en todo aquello que hicieron al matar y extorsionar durante 40 años".

Unha vez máis, síntome epatado ante a clarividencia das sinapses de Don Federico. Que capacidade de vislumbrar a mezquina inquina desmembradora da nación española onde os demáis só alcanzamos a ver inxenuos aires de grandeza dos políticos autonómicos.

Gracias Don Federico por abrirme os ollos ante tan cruel patraña!

Menos mal que non son o único en decatarme. Ata o adalid por excelencia do progresismo rojo-trasnochado televisivo tivo que acabar rendíndose ante o poder dos seus encantos.

Verán 01 da era You Tube

2006-04-18T01:41:00.000+02:00

Este verán, nin King Africa, nin David Civera, nin Reggaetton, nin Bisbal, nin sequera Georgie Dann.

Non, este verán o gran poder soberano da irmandade internauta levará os altares ó Koala e o seu hipermegahit de rock rústico "Opá, yo viazé un corral".

Temblade, discográficas. Comeza a ERA YOU TUBE!!!

Parece que chegan tempos novos, e queredes que vos diga, parecen divertidos...

Pietá

2006-04-16T04:34:00.000+02:00

Hoxe fai exactamente 7 anos que a vin por primeira -e ata hoxe única- vez. Foi durante a viaxe de fin de curso do instituto. Máis da metade dos alumnos de 3º de BUP daquel ano elixiran Tenerife, agardando 9 noites de borrachera e 9 días de sesta na praia.

Os demais -en principio os máis culturetas- eliximos un tour por Italia. Ó final, fomos nós os que máis festa montamos, pois os tinerfeños estiveron castigados por montar botellóns no hotel. Nós fomos máis listos; non nos pillaron (de puto milagro, así e todo).

Santiago-Madrid en autobús. Madrid-Roma nun avión (por chamarlle algo a aquel microondas con alas) VirginAir, que ben se merece outro post para el soliño. [Virgin = a mesma marca que os discos]. E dende Roma, ata o regreso a Santiago 10 días despois, nun maravilloso Castromil de 2 pisos.

E o terceiro día, alí estaba, detrás daquel enorme cristal que a protexe do acoso de tódolos salvaxes destelleantes e incandescentes, especialmente asiáticos (un tópico, seino, pero de fácil comprobación en lugares como estes).

Só tempo despois me decatei que foi alí, fronte a ela, cando me tirei definitivamente ó inferno do Nihilismo, condenando á miña existencia á pseudoeternidade de usar e tirar. Alí, diante daquela simple peza de mármol, daquel simple cacho de pedra, onde aínda parecen deslizarse as bágoas cheas de devoción de Miguel Ángel, o cincel de Deus.

Alí diante, nada daquel fervor me contaxiaba.

Simplemente miraba e deixaba que o corazón latise aceleradamente.
Non creo que hiperventilase e chorase como Stendhal en Florencia, pero non facía falta para meterlle máis dramatismo á escena. Naquel momento estaba regalando a miña alma. Non ó Demo, nin a Deus. Pouco podían facer eles naquel momento.

Era aquel xenio o que se estaba quedando con ela. Aquela forza da natureza capaz de insuflar non só vida, senón toda a candidez, inocencia, humanidade e ternura a un dos momentos máis tráxicos e violentos da mitoloxía xudeo-cristiana.

O cadaver de Deus.

A nai suxeitando ó seu fillo morto.

Deixei de crer hai anos. Aquela semana longa de 10 días foi en moitos aspectos a puntilla a aquel desmoronamento que encontrou nas ruinas romanas o seu escondite perfecto. A Pietá foi incapaz de cubrir ese vacío que unha mañá xa estaba aí.

Sen embargo, fixo bastante máis por min. Non sei exactamente que foi, pero aí segue, 7 anos despois.

Segundo enseñan na catequesis, Xesús morreu para redimir os nosos pecados. Non sei se unha morte, por moita sangue divina que percorreran as túas veas, pode dar para tanto, e máis vendo os resultados 2000 anos despois.

Pero polo menos, xenios como este conseguiron que non fose completamente en vano.

PostMortem: Quizáis por sincero convencemento, quizáis por certa pose intelectualoide, sempre dixen preferir a Pietá Rondanini sobre a do Vaticano. Pero sexamos sinceros, ¿que necesidade hai de comparalas?

1984+12

2006-04-08T18:49:00.000+02:00

Nota preliminar: este post ven inspirado por esta entrada do blog de Pablo.

Cada vez estou máis seguro d que a Distopía só existe como un reflexo, a outra cara da moeda da Utopía. Non é un pensamento orixinal, por suposto, senón a tardía comprensión dalgúns párrafos que xenios como Orwell ou Huxley quixeron decir.

A Oceanía de 1984 era unha clara distopía para Winston, pero para a maioría dos "cidadáns" (se é que se lles pode chamar así) era un mundo perfecto, unha utopía, pola que loitarían e entregarían as súas vidas no caso de intuir unha simple ameaza sobre ela. Que dicir de "Un mundo feliz" ou "Matrix", onde esta ambivalencia é a xustificación de toda a trama...

Este sentimento extremo tamén se da entre nós.

Entre "os dous minutos de odio" de "1984" e a exaltación patriótica dos Estados Unidos que percibimos dende este lado do Atlántico non vexo eu tanta diferencia.

Pero este non é un pecado exclusivo dos USA. Nun momento onde todo parece volverse relativo ante a caída os infernos de Deus e a súa co(ho)rte de lexisladores e burócratas, o único valor supremo e supremo parece ser a superioridade da nosa democracia sobre calquera outro sistema político ou método de organización social. E para defender ambos (nacionalismo e democracia occidental) todo vale, incluso declarar unha guerra pasándose a legalidade internacional polo arco do triunfo.

¿e todo isto por que? Porque os presuntos posuídores da soberanía sobre os que se apoia o sistema cren que están a vivir no máis cercano a perfección que lles concedeu a historia, case nunha utopía, caendo no conformismo e na apatía política, atrofiando moitos dos órganos e sentidos que a condición de cidadán concede.

E na medida en que son inconscientes do "lado escuro" do seu mundo, da súa renuncia á súa liberdade ou á súa intimidade a cambio de falacias como a seguridade, a distopía vai xerminando nos "outsiders" dos sistemas, bnos elementos inadaptados e/ou marxinais incapaces de compartir a euforía eutópica da masa. O único que separa ambos cantos da moeda é a fraxil barreira da crítica social.

Déixovos a reflexión sobre se o mesmo ocorre nas teocracias, onde as elites tentan defender o sistema moral e político baseado no dogmatismo relixioso reaccionando brutalmente (como un shock anafiláctico) ante calquera ameaza que poida vir do exterior, chámese cristianismo capitalista, ateísmo ou google. Por suposto, as elites apoian as defensas na clase media e baixa...

A miña opinión (non definida de todo, necesito seguir reflexionando) e que neste caso non defenden exactamente a utopía, senón a pre-utopía, a posibilidade de acceder a ela na outra vida a cambio do sacrificio actual, que dende fóra, ben nos recorda a moitos unha distopía orwelliana pola aceptación sumisa e mártir de algúns dos seus elementos.

De todas formas, todo isto non é algo novo. Orwell e Huxley só poderon concebir as súas novelas, contadas en clave futurista, porque comprendían mellor que ninguén que realmente, estaban falando do seu presente, que non era xa tan diferente ó noso.

De todos modos modos, estrémezome ó lembrar que:

A GUERRA É A PAZ

A ESCRAVITUDE É A LIBERDADE

A IGNORANCIA É O COÑECEMENTO

PostMortem: Gracias Pablo pola túa dedicatoria.

3 historias. Eros, Tánatos, House

2006-04-06T04:33:00.000+02:00

Xa vos teño falado da miña devoción polo doctor House, pero o do outro día foi puramente indescriptible.

Non sei se ese capítulo (refírome a "Tres Historias", o penúltimo da primeira tempada) pasará a historia da televisión. Pouco me importa, eu xa me levei a conmoción que non me vai quitar ninguén.

Non lembro algo similar con ningunha outra serie. Quizáis, só quizáis, con "A dos metros bajo tierra". Son moi diferentes, pero hai algo en común. As dúas, sendo ficción, conseguiron facerme reflexionar sobre o valor da vida cando conseguín comprender algo mellor o valor da morte. Sei que non é máis que televisión, pero é boa televisión. Boa forma de contar historias, historias irreis, que logran aplastarnos con todo o peso do real.

Simplemente, se tedes oportunidade de velo algunha vez (e seguramente o repitan o martes que vén, xunto o 1º da serie), por favor, non o deixedes escapar.

PostMortem: Realmente hai dúas cousas en común entre "House" e "A dos metros bajo tierra". Non podo esquecerme de Thomas Newman, o meu compositor de música de cine e televisión favorito...

Apple Boot Camp

2006-04-06T04:26:00.000+02:00

Era cuestión de tempo. Apple permitirá e incluso facilitará a instalación de Windows XP nos seus ordenadores de procesadores Intel. Co software Apple Boot Camp (que virá de serie a partir da próxima edición de Mac OS X e que de momento se descarga da web de Apple), poderase escoller arrancar un Mac con Windows XP ou con OS X.

Supoño que agora moita xente enganchada ó “deseño Apple” pero que non quería meterse nas fonduras de migrar a outro sistema operativo diferente a Windows se atreverá a dar o salto.

Claro que tamén un se pode preguntar se compensa paga-la diferencia entre un PC e un Mac de prestacións equivalente só polo deseño.

En fin, o tempo dará ou quitará razón. De todos modos, creo que é un paso intelixente por parte de Apple. Se non creaban eles o Boot Camp, serían outros, así que polo menos…

O único claro é que tocan tempos novos.

Deixoume frío

2006-04-06T02:50:00.000+02:00

Non sei se por desorganizado ou agarrado, o caso é que poucas veces acabo tendo cartiños na carteira para ir o cine. Iso fai que polo xeral controle moito que películas vou ver (digo polo xeral, porque no seu día caeron cousas como "Freddy vs Jason").

Unha das películas marcadas cun "X" dende a primeira vez que vin o trailer era ICE AGE 2. Téñolle moitísimo medo as secuelas das películas que me gustaron no seu día, pero case sempre acabo caendo. Neste caso, ademais, ía bastante seguro, confiado en que a primeira lles deixaba ós guionistas os suficientes cabos ós que agarrarse para facer un bo producto.

Pero foi un fiasco.

A animación mellorou moito, algo lóxico se consideramos que pasaron case catro anos, pero a diferencia con Pixar ou Dreamworks reducíuse. Sen embargo, ós quince minutos, eu xa andaba remexendo o cú na butaca de aburrimento. O que gañou en técnica váiselle polo desagüe en orixinalidade. Os personaxes xa coñecidos perderon todo seu o encanto, reducidos a caricaturas planas e sen profundidade, e os novos non teñen o máis mínimo gancho.

A historia é unha sucesión de clips mal cohesionados que nin sequera chegan a ser tramas internas, o que é unha pena, porque algunhas, ben aproveitadas e distribuidas ó longo da película, poderían dar moito de si.

O único raio de luz, como non podía ser doutra forma, Scratt, a ardirrata que me recorda a aqueles personaxes extremos de Tex Avery, algo inusual nas longametraxes 3D. Foi o único personaxe (xunto con algún que outro tic do perezoso) que provocou risas na sala. Quizáis pasaría máis desapercibida se o nivel xeral fose máis alto, xa que a maioría das situacións nas que aparece non son tampouco grandes derroches de animación, pero case acabas desexando que lle deixen a ela o resto da película.

De todos modos, para min esta película consolida unha tendencia. Creo que a animación 3D se está estancando un tanto, demasiado pendente da técnica e perdendo o punto forte que a encumbrou como o relevo dos debuxos tradicionais, a orixinalidade do guión.

Quizáis sexa pola manía das das secuelas, quizáis sexa que me vou facendo vello e que ¡Ay, fillos míos! ¡Xa non se fan películas de animación 3D coma nos meus tempos! ;))))

PostMortem: ¿Que pasará coa película dos Simpson? Sempre pensei que se facían película, sería para pechar a serie, pero parece que non vai ser así. Polo menos, parecen ter contratados dúas tempadas máis, ata o 2008, cando a película se vai estrear no 2007. Veremos...

"Coglioni" o que non (me) vote

2006-04-06T02:38:00.000+02:00

Como dicíamos onte, ou a semana pasada (reloxios atrasados, mentes adiantadas...), a Berlusconi a campaña electoral estalle sentando como unha lingotazo de extasis líquido no café da mañá.

"Teño demasiada estima pola intelixencia dos italianos como para pensar que haxa por aí tantos gilipollas que poidan votar contra os seus propios intereses"

Un podería pensar que dicindo iso, o que estaba facendo Silvio era asumir xa a súa derrota, pero parece que non, que se estaba referindo ós votantes da esquerda (quien lo hubiera dicho, ¿verdad?).

O de gilipollas, por outra parte, é unha traducción que escoitei e lin en varios sitios, pero vaite ti a saber o que significa realmente "coglioni" en italiano (e vaite ti a saber o que significa realmente "gilipollas" en galego).

Claro que Prodi (que ten pinta de ter nacido xa coa cara de abuelete) tampouco se quedou atrás no último debate televisado. "É vostede un Borracho!". ¡Toma ostia!

Don Silvio, seguramente sorprendido ante o ataque no seu propio campo, só acertou a dicirlle "E vostede un tonto útil" (parece unha contradicción, ¿non?)

Neste sentido, case mellor alegrarse de que as comparacións non sempre sexan odiosas, e que en España o máis forte que oín entre ZP e Rajoy foi o de "patriota de hojalata" e o do "bobo solemne. É para imaxinarse os asesores de imaxes, armados co diccionario da RAE e os manuais de estilo de Álex Grijelmo, buscando o dardo na palabra...

Claro que aparte de ZP e Rajoy, aquí temos a Zaplebes ou a Pepiño Blanco, e isos morden con máis ganas....

PostMortem: De todas formas, pobres italianos, se por programa e por formas, estes señores son as súas mellores alternativas. Como para ter nostalxia da Cicciolina...

Facendo amigos

2006-03-29T03:37:00.000+02:00

Sei que sodes persoas intelixentes e que agardades con fervoroza impaciencia que chegue o martes para deleitarvos co do Doctor House. Por iso xa vos decataríades da existencia deste concurso, no que hai que elixir o incisivo machetazo verbal que máis vos gustou en cada capítulo.

Ben, pois habería que facer o mesmo co señor Berlusconi.

Van moitas incontinencias verbais, e ultimamente aumentan cuantitativa e cualitativamente. De todas formas, creo que terá que esforzarse moito moito moito para superar no futuro o desta fin de semana. Referíndose a última película de Nani Moretti, moi crítica con el, o moi animal solta:

"Non é máis cunha fábula (...). Como esa outra fábula que di que os comunistas se comían ós nenos. Lede ben o libro dos comunistas, na China de Mao, non os comían, FERVÍANOS PARA FERTILIZAR OS CAMPOS".

E agora, que veñan os tertulianos do corazón a superar isto.

Te habrás quedao a gusto, chaval...

Menos mal que hai xentiña con sentidiño crítico, como Roberto Calderoli (ministro obrigado a dimitir tras poñerse na televisión unha camiseta con caricaturas de Mahoma) que alzou a voz para contradecir ó (aínda) Primeiro Ministro italiano:

"Non só os fervían, senón que tamén os comían".

Veña, tíralle do aire...

Que mundo, que mundo....

PostMortem: ¿Alguén oíra falar algunha vez da "fábula" esa?

"Manolete, si no sabes, pa que te metes"

2006-03-28T02:27:00.000+02:00

Nunha época -case superada- da miña vida, fun adicto ó Trivial.

Xa sei o que pensades: "Que puta vida máis triste", pero que lle queredes, recoñecede que hai vicios peores (Salsa Rosa bateu records históricos esta fin de semana sen ir máis lonxe)

O caso é que a práctica levoume a un atallo case infalible. Cada vez que tocaba unha pregunta laranxa (deportes e todo o que o non se sabe onde meter) que empezaba por "¿Que torero...?, a resposta era automática:

¡¡¡MANOLETE!!!

Oes, non fallaba case nunca. Anímovos a que fagades a proba.

Como éramos uns viciosos do Trivial e o nome de Manolete saía a relucir unhas 5 ou 6 veces por semana, decidimos indagar un pouco máis sobre a súa vida. A nós, pobre ignorantes da festa nacional, sonabános a antes do diluvio universal, case da época das "Tauromaquias" de Goya. Pero resultou que non, que o Manoliño era todo un señoriño do século XX.

Oes, e era unha vida ben interesante, que entre outras moitas cousas, ata tivo tempo de facerse íntimo de Orson Welles, antes de que en 1947, con 30 aniños, os cornos dun miura chamado Islero (esa é outra pregunta de trivial) se cruzasen no seu camiño .

Outra das coñas que saían con Manolete (e a motivación deste post) era o seu tremendo parecido con Adrien Brody, que naquela época estaba de moda polo "Pianista" de Polanski. Non me negaredes a semellanza...

Pois ben, hoxe topeime cunha noticia destas que che fan meditar sobre o marabilloso "caos ordenado" do Universo ou sobre a puta paranoia da video-audio-vixilancia. Resulta que a semana pasada comezou en Jaén a rodaxe de "MANOLETE" que pretende adaptar ó escenario patrio o tirón dos biopics.

¿E a que non sabedes quen vai encarnar ó "gladiador hispano"?

¡Dios! ¡Mira que me rin!

PostMortem: Este Brody non está quieto. Non contento con este papelón que lle abre as portas do seu 2º oscar (vale, vale, xa paro), dixo hai unhas semanas que lle apetecería facer de Joker na próxima película de Batman de Christopher Nolan.

E oes, así en frío, non me desagradaría en absoluto...

Culebrón South Park

2006-03-26T04:09:00.000+02:00

A estas alturas moitos coñeceredes xa a historia completa, pero por se acaso -que hai moito despistado solto- aí vai...

Hai unhas semanas, Tom Cruise pillábase un rebote da ostia por unha parodia que South Park lle adicaba a el e máis a Igrexa da Ciencioloxía no capítulo "Atrapado no armario" (e xa vos podedes imaxinar quen era o que estaba no armario...). Se non vos apetece ver todo o capítulo en inglés podedes ler un resumo do argumento aquí (pero non sabedes o que vos perdedes).

No medio de toda esta polémica, Isaac Hayes, cantante de soul e recoñecido membro da Ciencioloxía, famoso por poñerlle a voz ó chef dende o comezo da serie, anunciaba que abandonaba o barco:

Como activista en favor dos dereitos civís durante os últimos 40 anos, non podo apoiar unha serie que non respeta as crenzas nin as prácticas relixiosas

Isto sorprendeu ós creadores da serie, Matt Stone e Trey Parker, pois Hayes nunca protestara polas parodias que en South Park se fan habitualmente ó Cristianismo, ó Xudaísmo ou ó Islamismo (entre outras) pero amosáronse respetuosos coa súa decisión...

... ata a emisión do capítulo da semana pasada ("Chef returns")...

Nel volve aparecer a Ciencioloxía, que para evitar problemas se chama agora o SuperAdventureClub, unha secta que lle lava o cerebro ó Chef e o converte nun pederasta. A venganza de Paker e Stone, convertidos en xusticieiros divinos, foi terrible (aviso, absterse estómagos sensibles e fans da serie que non queiran que lles jodan o argumento...)

Non poñades esa cara, eu xa vos avisara...

Pero chegados a este punto, a min hai algo que me inquieta moito...

¿¿¿¿Que coño fai Franco, xunto a Cocodrilo Dundee, metido na Igrexa da Ciencioloxía????

PostMortem: Acéptanse suxerencias e hipóteses. No caso de que non o resolvamos, propoño mandarllo a Milenio 4.

Miliki fai misas negras

2006-03-24T02:52:00.000+01:00

Hai algún tempo xa falamos do moito tempo libre que ten a xente de chandalismo.

Agora, todos xuntos, as evidencias de que detrás do rostro amable e afable de Miliki se esconde realmente unha alma oscura e tenebrosa.

Evidencia 1

Evidencia 2

Evidencias 3 e 4

Nin a galiña Turuleta se libra de ter un oscuro pasado satánico...

Felicidades

2006-03-23T09:09:00.000+01:00

Tempo haberá nas próximas semanas, meses e anos para falar da trascendencia, das implicacións, das consecuencias, das perspectivas que se nos abren tralo anuncio de ETA.

Tempo haberá para falar das dificultades, da necesidade de pactos, de consensos, de responsabilidade por parte de todos para que isto chegue a onde ten que chegar.

Tempo haberá para falar de prudencia, sabendo que prudencia non é deixar que se fagan as cousas sóas, senón facelas con sentidiño.

Pero hoxe é día de disfrutar a Ilusión e a Esperanza de estar un chisco máis preto dunha Liberdade da que nunca poderemos disfrutar con violencia ou con medo.

Felicidades a todos.

menos7 máis6

2006-03-22T03:07:00.000+01:00

Noticias frescas do mundo da televisión:

A) REMATA "SIETE VIDAS"!!!

Telecinco e Globomedia comunicaron hoxe que esta tempada sexa a última da serie que leva 7 anos ininterrumpidos de liderazgo de audiencia. Isto supón que apenas quedan 3 capítulos para que Gonzalo peche definitivamente o "Casi ke no" e Sole se vaia coas collejas a outra parte.

Fun un gran fan da serie nos seus comezos. Agora, hai anos que non era máis que espectador ocasional. Non sei moi ben a que se debeu que a deixase de ver, porque sempre que me cadraba seguíame rindo con ela.

"Siete vidas" foi a primeira en incorporar en España o sistema americano de producción que inclúe a gravación con público en directo.

B) "LA SEXTA" PREPARA MOTORES

E se non fose porque se asegura que "7 vidas" vai quedar completamente pechada ó rematar esta tempada, eu aínda pensaría que se iría para "La sexta".

Este canal é un "fervedoiro" de rumores e informacións nas últimas semanas. O seu conselleiro delegado, Javier Contreras (brazo dereiro de Emilio Aragón en Globomedia) pasou por elmundo.es para despexar algunhas dúbidas.

A destacar:

1- Se finalmente (como así parece) consiguen os dereitos para o mundial de Alemaña non pensan negociar con outras cadeas como se viña apuntando nas últimas semanas -especialmente con Cuatro- para garantir a emisión en aberto en todo o territorio nacional. Sobre isto, teño as miñas serias dúbidas...

2- O late night da cadea comezará ás 9h00, adiantándose unha hora respecto ó resto de cadeas. Polo tanto, entrará en competencia directa cos informativos.

Respecto a estes, ata despois do verán "La Sexta" non contará con eles o que indica a vocación de entretemento e ocio coa que nace a cadea, ata certo punto lóxico se temos en conta que o accionariado se compón fundamentalmente de productoras de ficción.

Dende un punto de vista empresarial non ten por que ser unha mala decisión. Gran parte da inversión para montar unha rede sólida de informativos se vai dedicar de momento a outros proxectos (series estranxeiras, programas de producción propia e, sobre todo, o Mundial) para máis tarde incorporar a Mamen Mendizábal e Helena Resano.

3- Os venres estarán adicados ó sexo. Primeiro cun programa tipo Dos Rombos, chamado Todos a 100, (¿non vos lembra ás tendas de "20 pesos"?) e con películas hentai (manga erótico).

En xeral, a entrevista deixa clara a aposta pola entretemento e, sobre todo, que nada parece excesivamente sólido nos plantexamentos cando falta apenas unha semana para a estrea do canal. Todo é "estamos trabajando en..." ou "nos gustaría que...".

A ver que acaba saíndo de aí...

O Tren da Lingua

2006-03-22T01:41:00.000+01:00

Hoxe, Día Mundial da Poesía, na Telegaita tíñanlle unha sorpresiña reservada ó bolseiro de Local..

- Juan, ¿Maréaste cando vas en tren?

- Non (Juan poñendo a mesma cara que Shin Chan cando Misae lle chama "responsable")

- Pois mira que ben, toma...

E entón, daquela man estirada, cae sobre Juan a espada de Damocles en forma de comunicado de prensa. No encabezamento, as 3 palabras fatídicas: " TREN DA LINGUA". Naquel momento entendo porque aínda non chegara ningún outro xornalista de local. Os moi cabróns xa estaban sobre aviso...

Para quen non o saiba (e eu non o sabía ata non hai moitas horas) o "Tren da lingua" é unha iniciativa aparentemente altruísta que esconde en realidade un plan para destruir a capacidade neuronal de profesores de primaria e xornalistas. De feito, os patrocinadores son auténticos especialistas en materia de crises nerviosas a gran escala: unha entidade bancaria e Renfe...

Basicamente: Collen a 20 profesores, uns cantos xornalistas incautos que pasaban por alí (cos seus respectivos cámaras), 2 pallasos e metenos a todos nun tren con ¡400 nenos de 5 a 8 anos!

P'abernos matao!

A idea oficial é pasear ós nenos por Galicia mentres lles falan en galego a ver se se lles pega algo. Realmente, son eles quen che pasean a ti e o que se fomenta non é o uso do galego, senón o budismo e a meditación trascendental.

Agora sei de onde saen esas cifras millonarias das manifestacións: HAI MOITOS NENOS NAS MANIS!!! Porque eran 400, cifra nada despreciable, pero alí metidos, gritando, imitando ós triunfitos, xogando o balonmán coas gafas que un dos profesores buscaba debaixo dos asientos... esas criaturas parecían multiplicarse por 10.

Agora estaba claro: Hitchock estivo no "Tren da lingua" antes de facer "The birds".

Unha vez chegados a Villagarcía, os pobres pallasos tentaban facer entender as bondades do tren, de renfe e do galego a través dunha obra de teatro. Pero por desgracia, as inquietudes dos escolares extendíanse máis alá do horizonte que lles abría a porta da estación.

Con coidadas estratexias que nada lle teñen que envexar ás guerrillas modernas, os individuos elaboraban maniobras de distración mentres distintas oleadas se abalazaban sobre as barreiras de cristal que os separaban da Liberdade escondida máis alá do andén.

Non dou resultado: impúxose finalmente a represión do sistema de violencia lexitimada dos profesores. A Liberdade terá que esperar igual que o recoñecemento artístico dos pallasos...

O viaxe de volta parecía máis tranquilo. A frustración pola pérdida da ocasión de coñecer mundo invadía as filas dos escolares... ata que alguén se lle ocurríu lanzar o rumor inapropiado: "Antes de chegar, vanvos dar agasallos"

O fervor e a ilusión reinvindicativa volveu anidar no corazón de todos eles, facendo retumbar as fiestras daquel tren ó grito de

¡QUEREMOS AGASALLOS, XA! ¡QUEREMOS AGASALLOS, XA!

E tal e como terá que facer Villepin nos próximos días, as autoridades competentes tiveron que ceder ás lexítimas pretensións da masa enfervorecida. O agasallo non foi un MP3 nin unha PSP (como se empezaba a rumorear entre os vagóns) senón un estuche de pinturas como este

E para a miña sorpresa, non se levantou ningún motín a bordo, senón que incluso houbo espacio para unha bonita anécdota.

Na estación de Santiago, antes de partir, Victor Freixanes deulles un breve discurso sobre o bonito que é o tren, e díxolles que tiñan que buscar "os fragmentos do conto que estaban durmindo dentro del". Os maiores deberíamos pensar algo máis as consecuencias que poden provocar as nosas metáforas, porque mentres Victor Freixanes quedaba na estación, os pobres profesores tiñan que convencer ós nenos que debaixo dos asientos non había ningún libro de contos.

Pero volvamos á historia. Tralo reparto de regalos, unha nena, coa goma do estuche na man (unha desas envoltas nun cartón que ten escrito ERASER en grande), dime:

- ¡Mira! ¡encontrei un cacho do conto!

(Juan pon cara de "¿¿¿????")

- ¡Si, mira! -sinalando a goma- ¡ERASER unha vez unha princesa!

Despois diso, quedeime con cara de bobalicón e con sorriso de 360º. Hai que recoñecer que ás veces, estas criaturas demoníacas poden ser adorables.

De volta á Telegaita, Iria, unha compañeira de local, pregúntame onde estiven toda a mañá

- No tren da lingua.

- ¡¡¡Ostiáááááááááá!!!

Conclusión: Cando che pregunten se te mareas no tren, di que si. Xa terás tempo de dicir que existen pastillas contra iso.

House e a SGAE

2006-03-20T01:47:00.000+01:00

Como están de popularidade as sociedades de autores e editores que ata aparecen mencionadas nun dos capítulos de House, a serie que emite Cuatro os martes á noite.

Por certo, House paréceme unha das mellores sorpresas que está a deixar o excelente catálogo de series estranxeiras de Cuatro.

O Dr House será un cretino, un arrogante, un prepotente e quizáis, ata un imbécil, pero... ¿de verdade non vos gustaría ser coma el?

Misterios da ficción...

Mamá!!!! Papá se ha comido a Fede !!!

2006-03-19T22:15:00.000+01:00

Nos tempos da supercomputación e da hipertecnificación matemática, a min aínda me seguen acojonando algunhas ecuacións básicas...

Non, non é Zaplana vestido de FJL, que xa sabemos da aversión que sinte este homiño polos disfraces.

É unha foto auténtica, publicada no "Diario de las Provincias" no ano 97. Acompañaba un artigo que daba conta dos desencontros do actual portavoz do PP no Congreso coas universidades da Comunidad Valenciana.

Algúns dirán agora que todo encaixa. Pero eu non, por suposto. Líbreme Dios...

PostMortem (para moi frikis): Isto recórdame ó "baile da fusión" de DragonBall Z...
E sobre isto, había quen me dicía hai uns días que Goku e Vexeta non se fusionaran nunca gracias a este baile grandioso que foi case un acontecemento xeracional para moitos da miña idade (e non poñades esas caras, que sabedes é verdade).
Pois aquí e aquí van as proba.

¡Dios che bendiga, YouTube!

Algún día destes terei que adicarlle un post (ou un blog enteiro) a DragonBall, que xa mo vai pedindo o corpo...