<$BlogDateHeaderDate$>

Le Clochard


Acabo de desbloquear un recordo que levaba tempo caladiño no meu cerebro. Supoño que ten moito que ver coa Navidade e coa miña mala conciencia.

É P'tit Coeur, a primeira visión que tiña ó saír da portería parisina na que vivín ata os dez anos. Un espacio que non chegaría nin a 40 metros cadrados, compartido por catro persoas, similar a todas aquelas porterías cheas de españoles e portugueses que escaparon un día da súa casa buscando un futuro para os seus fillos. E sen embargo, era un palacio comparado coa fría acera dende onde cada día se asomaba P'tit Coeur á miña vida.

P'tit Coeur era un vagabundo, un bohemio para os románticos, un mendigo sucio e borracho para a maioría. Para min era un clochard, "le clochard", pois de entre todos os que poblaban as esquinas de París 16, barrio chic a menos de medio kilómetro da Torre Eiffel, el era o máis presente na miña existencia.

P'tit Coeur (pequeno corazón), porque a iso apelaba constantemente na súa búsqueda dun chisco de misericordia. Pero Ptit Coeur non era o seu auténtico nome. ¿Cal era? ¿Quen o sabía? ¿Acaso tiña? Para min, era un home sen pasado, seguramente tamén sen futuro. Ptit Coeur era Ptit Coeur. Sempre estivera alí e alí estaría para sempre, tódalas mañáns, puntual, coa súa chaqueta a cadros, a súa longa barba gris e o seu cartón de viño. Era a súa profesión, como meu pai era camarero ou a señora do primeiro era unha famosa abogada e o señor do quinto era fillo do ministro de Xustiza. El era un clochard.

Supoño que durante un tempo na miña cabeza incluso anidaba a idea de que ó rematar o día se ía para a súa casa, a cear coa súa muller e a axudarlle ós seus fillos a facer os deberes. Ata que unha noite alí estaba, no metro tirado sobre os asientos.

Recordo que un día, para sorpresa de todos nós, apareceu na televisión, coa barba ben afeitada, traxe e corbata, falando do duro que é vivir na rúa, sobre todo polo frío aquel inverno. Creo que hai quince anos aínda era unha obscenidade deixar que alguén aparecese en antena coa súa vella chaqueta gris a cadros e o seu cartón de viño. Nada se soubo aquela noite da súa vida, das circunstancias que o levaran a aquela esquina, a malvivir o seu drama persoal.

Só falou do tempo, do frío que facía, como en calquera conversación banal cun descoñecido no ascensor. Era un home sen existencia, sen rostro, nin feitos, nin nomes inscritos no seu pasado. Ptit Coeur era o arquetipo que necesita a sociedade, o monstro escondido baixo a cama, o fracaso ó que podemos acabar parecéndonos se non facemos os nosos deberes. Un paria, un mendigo, no que ninguén era capaz de vislumbrar a dignidade coa que hoxe, dende o recordo, me miran os seus ollos.

Creo que neste momento, daría moito por saber que é da súa vida, como está pasando estes días. Supoño que é cousa da Navidad, pero sobre todo, da miña mala conciencia.

Falo do meu clochard. Releeo, e todo me sona tópico, similar a historia de calquer outro mendigo. É unha máis, como a de tantos outros que pasarán a navidade e o resto do ano nas frías aceras de calquera cidade ou vila do mundo. Unha de tantas. E sen embargo, isto non nos vai impedir durmir esta noite.

Asco de mundo