<$BlogDateHeaderDate$>

Pietá

Hoxe fai exactamente 7 anos que a vin por primeira -e ata hoxe única- vez. Foi durante a viaxe de fin de curso do instituto. Máis da metade dos alumnos de 3º de BUP daquel ano elixiran Tenerife, agardando 9 noites de borrachera e 9 días de sesta na praia.

Os demais -en principio os máis culturetas- eliximos un tour por Italia. Ó final, fomos nós os que máis festa montamos, pois os tinerfeños estiveron castigados por montar botellóns no hotel. Nós fomos máis listos; non nos pillaron (de puto milagro, así e todo).

Santiago-Madrid en autobús. Madrid-Roma nun avión (por chamarlle algo a aquel microondas con alas) VirginAir, que ben se merece outro post para el soliño. [Virgin = a mesma marca que os discos]. E dende Roma, ata o regreso a Santiago 10 días despois, nun maravilloso Castromil de 2 pisos.

E o terceiro día, alí estaba, detrás daquel enorme cristal que a protexe do acoso de tódolos salvaxes destelleantes e incandescentes, especialmente asiáticos (un tópico, seino, pero de fácil comprobación en lugares como estes).




Só tempo despois me decatei que foi alí, fronte a ela, cando me tirei definitivamente ó inferno do Nihilismo, condenando á miña existencia á pseudoeternidade de usar e tirar. Alí, diante daquela simple peza de mármol, daquel simple cacho de pedra, onde aínda parecen deslizarse as bágoas cheas de devoción de Miguel Ángel, o cincel de Deus.

Alí diante, nada daquel fervor me contaxiaba.

Simplemente miraba e deixaba que o corazón latise aceleradamente.
Non creo que hiperventilase e chorase como Stendhal en Florencia, pero non facía falta para meterlle máis dramatismo á escena. Naquel momento estaba regalando a miña alma. Non ó Demo, nin a Deus. Pouco podían facer eles naquel momento.

Era aquel xenio o que se estaba quedando con ela. Aquela forza da natureza capaz de insuflar non só vida, senón toda a candidez, inocencia, humanidade e ternura a un dos momentos máis tráxicos e violentos da mitoloxía xudeo-cristiana.

O cadaver de Deus.

A nai suxeitando ó seu fillo morto.

Deixei de crer hai anos. Aquela semana longa de 10 días foi en moitos aspectos a puntilla a aquel desmoronamento que encontrou nas ruinas romanas o seu escondite perfecto. A Pietá foi incapaz de cubrir ese vacío que unha mañá xa estaba aí.

Sen embargo, fixo bastante máis por min. Non sei exactamente que foi, pero aí segue, 7 anos despois.

Segundo enseñan na catequesis, Xesús morreu para redimir os nosos pecados. Non sei se unha morte, por moita sangue divina que percorreran as túas veas, pode dar para tanto, e máis vendo os resultados 2000 anos despois.

Pero polo menos, xenios como este conseguiron que non fose completamente en vano.












PostMortem
: Quizáis por sincero convencemento, quizáis por certa pose intelectualoide, sempre dixen preferir a Pietá Rondanini sobre a do Vaticano. Pero sexamos sinceros, ¿que necesidade hai de comparalas?